آمده بود فلا جرم درين ذنب عظيم و گناه جسيم خواهد بود و اما آنكه در معرض استعفا درآمده چنانست كه ظاهر از گفته حق نظر به آن حضرتست كه
« أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ »
فلم قال
« إِنِّي أَخافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ وَ يَضِيقُ صَدْرِي وَ لا يَنْطَلِقُ لِسانِي فَأَرْسِلْ إِلى هارُونَ وَ لَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ »
.
جواب ازين شبهه ظاهر است چه مراد از اين سؤال طلب معين و ناصرى در اين بابست نه آنكه طلب استعفاء است بقرينهء آنكه سؤال نمود در اين كه هارون برادر او را با او ضم گرداند و در معرض اجابت درآمد .
اما سؤال آن حضرت چنانچه ظاهر است از كريمه
« هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ مُوسى إِذْ رَأى ناراً »
الى قوله
« وَ اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي هارُونَ »
و اما آنكه حق تعالى قبول اجابت آن نموده است ظاهر از كريمه
« قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى »
است چه ظاهر است كه در اين آيه بشارتست باجابت آن سؤالى كه
« إِنِّي أَخافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ وَ يَضِيقُ صَدْرِي وَ لا يَنْطَلِقُ لِسانِي
.
شبهه پنجم
آنست كه آن حضرت امر فرمود بساحران فرعون ، در انداختن ريسمانها و عصاها .
وجه شبهه آنست كه كار ساحران سحر و شعبده است فلا جرم حرام خواهد بود و امر بارتكاب حرام حرام است ، پس امر موسى بساحران فرعون در كردن سحر حرام است .
جواب ازين شبهه آنست كه غرض موسى از آن امر اين بود كه بعد از كردن ايشان سحر را اظهار معجزه نمايد تا ظاهر گردد كه كردهء ايشان مجرد تلبيس و تدليس بوده است و باز عجز ايشان را بر عالميان ظاهر گرداند تا حقيقت