فكأنما خمر و لا قدح * و كانها قدح و لا خمر
و اما الميسر ، فاثمه كبير عند الاخيار ، و انه بعيد عنه خصال الابرار ، و لكن نفعه عدم الالتفات الى الكونين و بذل نقوش العالمين في فردانية نقش الكونين الكعبتين
« وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما »
لان اثمهما للعوام و نفعهما للخواص ، و العوام اكثر من الخواص .
و بعبارة اخرى : الاثم فى الخمر الظاهر و الميسر الباطن ، و اهل الظاهر اكثر من اهل الباطن ، و اللّه تعالى اعلم ، و اللّه الموفق و عليه التكلان و هو المستعان ] .
لطيفه دوم كريمه « إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرامَ بَعْدَ عامِهِمْ هذا »
چه ظاهر اين آيه آن است كه نهى حق تعالى مشركان را از نزديكى مسجد حرام از جهت اين است كه نجساند پس اين حكم بواسطهء صفت نجاستى كه در ايشان است خواهد بود ، به دو وجه : اول وجود فاء تفريعى ، دوم تعليق حكم بر اين وصف چه اين تعليق را دلالت بر عليت وصف است ، و هرگاه وصف نجاست سبب دورى ايشان از مسجد حرام باشد ، پس وصف طهارت سبب آن نخواهد بود ، پس ذوات صفات برابر نيستند چنانچه متفطن لبيب از اسلوب اين كلام حقيقت فرجام استشمام تواند نمود .
پس ظاهر گرديد كه حسن افعال و قبح آنها عقلى است نه شرعى پس هنگام آن رسيد كه بيان آن شود كه احكام شرعى و نواميس الهى بحسب مصالح و احكام است پس آنچه واجب است مىكند ، و آنچه قبيح است نميكند ، و اماميه و معتزله تعبير از آن بوجوب اصلح بر حق تعالى كنند ، اما اشاعره را اعتقاد آن است كه چيزى بر حق تعالى واجب نيست ، پس هر دو اين طايفه را اعتقاد آن است كه حق تعالى كنندهء قبيح نيست و تارك واجب نه .