در خاطر مباركش ميگذشت احتمال اينكه خليل نبوده باشد ، بناء على ذلك طلب احياء اموات نمود تا كه او را اطمينان حاصل آيد ، هنگامى كه سؤال او در معرض قبول افتد ، نه اينكه مطلوب او زيادت اطمينان در تصديق و اذعان در احياء موتى بود ، چنانچه از كلام حقايق انجام حضرت امام همام علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام در كتاب عيون اخبار الرضا ظاهر است كه « حين سأل عنه المأمون حيث قال المأمون يا ابن رسول اللّه أخبرني عن قول ابراهيم
« رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتى قالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قالَ بَلى وَ لكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي »
.
« قال الرضا عليه السّلام : انّ اللّه كان اوحى الى ابراهيم أنى متخذ من عبادى خليلا إن سألنى احياء الموتى اجبته فوقع في نفس ابراهيم عليه السّلام انّه ذلك الخليل فقال رب ارنى كيف تحيى الموتى قال أ و لم تؤمن قال بلى و لكن ليطمئن قلبى .
و بعد از آن حضرت امام عليه السّلام متوجه تفصيل تأويل تتمّه اين آيه كريمه شد ، باينكه حق تعالى سؤال از ابراهيم نمود كه ترا تصديق باحياء موتى نيست تا كه طلب رؤيت كيفيت احيا مينمائيد ، پس آن حضرت فرمود كه مرا تصديق و اذعان به آن حاصل است ليكن اين طلب از جهت آن است كه مرا يقين در اينكه خليل خدايم حاصل آيد هنگامى كه سؤال من در معرض قبول افتد .
و بالجمله ازين توجيه ظاهر گرديد بطلان گمان اشاعره و همچنين توجيهات و دلايل معتزله چنانچه در كتب كلامى مانند شرح مواقف و مقاصد و شرح تجريد قديم و جديد مسطوراند ، و باز ظاهر گرديد بطلان آنچه منقول است از حسن و ربيع و سدّى كه رؤيت در
« لَنْ تَرانِي »
بمعنى علم است چه رؤيت بارى تعالى بمعنى ادراك بصرى از ممتنعات است ، پس چگونه بر انبيا بطلان آن پنهان تواند بود .
و بالجمله ظاهر گرديد از آن آيه سلب رؤيت حق تعالى و همچنين سلب جسمانيّت از او .