قول نخستين « 1 » اندر قول كه آن در علم حاضران است
از بهر آن نخستين قول از اين كتاب اندر شرح قول گفتيم كه مقصود [ ما از تأليف اين كتاب آن است ] كه مر خردمندان را معلوم كنيم كه آمدن مردم اندر اين عالم از كجاست و كجا همىشود ، و اين علمى است [ پوشيده و « 2 » دشوار هم به گذاردن ] و هم به اندر يافتن . و نفس دانا مر علم را به ديگر نفوس يا به قول تواند « 3 » رسانيدن يا به كتابت و نفس آموزنده مر [ علم را از دانايان « 4 » يا به حاسّت ] شنوايى ( تواند يافتن چو بگويد ) يا به حاسّت بينايى ( چو بنويسد . ) و گفتار شريفتر و لطيفتر است از نبشته ، از بهر آنكه گفتار ( از ) دانا [ مر حاضران را باشد ] و نبشته مر غايبان را و حاضران از غايبان اولىتر باشند به يافتن علم و ميانجى به ميان خداوند علم [ و ميان حاضران ] قول است و ميانجى به ميان او و ميان غايبان نبشته است . پس آن ميانجى كه ميان دانا و ميان نادان سزاوارتر « 5 » به علم ( است « 6 » ، ) شريفتر و لطيفتر از آن آمد كه ميان او و ميان كمسزاان « 7 » آمد .
پس پيدا آمد كه قول شريفتر از كتابت است . و نيز حاضران اندر آنچه از قول بر ايشان پوشيده شود ، به گوينده باز توانند گشتن و گوينده به عبارتى ديگر مر آن
هامش
( 1 ) .B: اوّل .
( 2 ) .B: - پوشيده و .
( 3 ) .CB: بتواند .
( 4 ) .B: ديگر .
( 5 ) .CB: سزاوارتران ( نادان سزاوارتر ) .
( 6 ) .C: - است .
( 7 ) .B: كمسزايان .