صاحب شاهنامه وفات كرد و در طوس به خاك رفت » .
و در هدية الاحباب گفته :
« الفردوسى - حكيم ابو القاسم حسن بن محمّد الطوسى شاعر معروف صاحب شاهنامه است كه در اخبار ملوك عجم است گويند : مشتمل است بر شصت هزار بيت و مدّت سى سال كه آخرش سنهء 384 باشد آن را بنظم درآورده . سيّد شهيد قاضى نور اللّه در مجالس ترجمهء او را نگاشته و اين اشعار را از وى نقل كرده كه مخالفان او كه در مقام قدح او بودند دليل رفض او نزد سلطان محمود غزنوى آوردند :
بگفتار پيغمبرت راه جوى * دل از تيرگيها بدين آب شوى
چه گفت آن خداوند تنزيل و وحى * خداوند امر و خداوند نهى
كه من شهر علمم عليّم درست * درست اين سخن قول پيغمبرست
گواهى دهم كاين سخن راز اوست * تو گوئى دو گوشم بر آواز اوست
منم بندهء اهل بيت نبى * ستايندهء خاك پاى وصى
اگر چشم دارى بديگر سراى * بنزد نبىّ و وصى گير جاى
گرت زين بد آيد گناه من است * چنين است و اين رسم و راه من است
بدين زادم و هم بدين بگذرم * چنان دان كه خاك پى حيدرم
ابا ديگران مر مرا كار نيست * جز اين در مرا هيچ گفتار نيست
نبىّ و على ، دختر و هر دو پور * گزيدم وزان ديگرانم نفور
دلت گر به راه خطا مايل است * ترا دشمن اندر جهان خود دل است
هر آنكس كه در دلش بغض عليست * از او خوارتر در جهان زار كيست
نباشد بجز بىپدر دشمنش * كه يزدان به آتش بسوزد تنش
وفات فردوسى در شهور سنهء احدى عشر و أربعمائه بوده و اليوم مرقد او با خرابى طوس عموما و ويرانى عمارت او بأمر عبيد اللّه خان اوزبگ خصوصا مشخّص و معيّن است ، و جمهور انام خصوصا شيعهء اماميّه زيارت او بجاى ميآورند ( انتهى ) .
و نقل شده كه : بعضى از مشايخ فردوسى را پس از مرگ در خواب ديد كه در