صورت كلاميش « 1 » ، قوّهء سامعه را از غايت نشاط به سماع در مىآورد و گاهى « 2 » عفايف ملكوتى حقايق معانيش كه « حور مقصورات في الخيام » ، وصف الحال « 3 » ايشان است ، از تتق عظمت « 4 » و حجب عزت « 5 » رخ « 6 » مىنمودند و غوغا در شهرستان دل و جان ، مىانداختند و در مقام عشوهگرى ، مضمون اين چند بيت « 7 » مىنمودند « 8 » :
ماييم كآفتاب غلام جمال ماست * صد عيد نو در ابروى همچون هلال ماست
روشن كه مىنمايد از آيينهء سپهر * آن آفتاب نيست ، خيال جمال ماست
آن عاشقى كه روز و شب اندر خيال ماست * او خود نماند « 9 » ، آنكه تو بينى خيال ماست
از عشق ما كسى نرهد « 10 » و آنكه مىرهد « 11 » * آن كاهلى ز غمزه آفت سگال « 12 » ماست
دل مجروح ، كليموار ، به مقتضاى « خرّ موسى صعقا » ، از جام آن حقايق سرمست شده « 13 » ، بىخود شد ، و طور نمايش اغيار بر وفق « فلما تجلى ربه للجبال جعله دكا » ، از « 14 » سطوت انوار قاهره « 15 » ، اندكاك و
هامش
( 1 ) فلا : كلامش .
( 2 ) - ب : گاه .
( 3 ) - ب : حال .
( 4 ) - ب : عزت .
( 5 ) - ب : عظمت .
( 6 ) - ب : روى .
( 7 ) - ه : + ادا .
( 8 ) - فلا : + شعر ، ج : + نظم .
( 9 ) - ج : و ه : نمايد .
( 10 ) - ب : و ج : و ه : نزيد .
( 11 ) - ب : و ج : و ه : مىزيد .
( 12 ) - ه : شكال .
( 13 ) - ه : شد .
( 14 ) - ه : ندارد .
( 15 ) - ب : و ج : و ه : + آن حقايق .