ذلك من الأخبار ( تا آخر كلام او ) » .
محدث قمى ( ره ) در هدية الاحباب گفته : « ابو عبد اللّه محمّد بن عمر بن واقد المدنى مولى بنى هاشم صاحب مغازى معروف است مأمون را با وى عنايتى بود و او را گرامى ميداشت ، و زمانى قاضى عسكر مهدى بود وفاتش در بغداد سنهء 207 ( - رز ) قال ابن النّديم : انّ الواقديّ كان يتشيّع ( تا آخر كلام گذشته ) » و قاضى نور اللّه ( ره ) نيز در مجالس دربارهء تشيّع سه نفر مذكور اكتفا بنقل كلام مصنّف ( ره ) كرده است .
تعليقهء 91 ( ص 213 ؛ س 5 )
براى ترجمهء زهّاد و عبّاد مراجعه شود بمجلس ششم از مجالس المؤمنين تأليف قاضى نور اللّه شوشترى ( ره ) زيرا وى در اين صدد بوده است كه تراجم آنانرا با ذكر دلايل تشيّع ايشان در آن كتاب بنويسد علاوه بر اينكه آن اشخاص كه تحت عنوان مذكور در كلام مصنّف ( ره ) ياد شدهاند همه از معاريف و مشاهير هستند و در ساير كتب مربوط بصوفيّه و عرفا مذكور هستند حتّى ترجمهء برخى از ايشان مانند عمر و بن عبيد و و اصل بن عطا و حسن بصرى در كتب كلام و ملل و نحل و غير آنها نيز موجود است پس نيازى بترجمهء هيچيك از ايشان در اينجا نيست .
تعليقهء 92 ( ص 3 ؛ س 16 )
امّا « خليل بن احمد » ؛ ابن النديم در فنّ اوّل مقالهء دوم از فهرست گفته : ( ص 63 چاپ رحمانيّهء مصر ) : « الخليل بن أحمد و هو ابو عبد الرّحمن الخليل بن أحمد قال ابن أبي خيثمة : أحمد أبو الخليل اوّل من سمّي في الإسلام بأحمد ، و أصله من الأزد من فراهيد ، و كان يونس يقول : فرهوديّ مثل اردوسيّ ، و كان غاية في استخراج مسائل النّحو و تصحيح القياس ، و هو أوّل من استخرج العروض ، و حصّن به أشعار العرب ، و كان من الزّهّاد في الدّنيا المنقطعين الى العلم ، و كان شاعرا مقّلا و توفّي الخليل بالبصرة سنة سبعين و مائة ، و عمره أربع و سبعون سنة و له من الكتب المصنّفة