وقتى امّ كلثوم دختر شيخ أبو جعفر عمرى - رضوان اللّه عليه - نايب دوم امام عصر عليه السّلام بديدن مادر ابو جعفر بن بسطام رفت مادر ابو جعفر او را استقبال كرد و در تعظيم و توقير او سعى بليغ نمود از جمله آنكه افتاد روى پاهاى امّ كلثوم و شروع كرد ببوسيدن ، امّ كلثوم دست او را گرفت و فرمود : خانم اين كار مكن ، مادر ابو جعفر گريست و گفت : چرا چنين نكنم با تو و حال آنكه تو خانم من فاطمهء زهرا ميباشى ؟ فرمود : از كجا اين را ميگوئى ؟ - گفت : شلمغانى سرّى با من گفته و امر كرده كه اظهار آن نكنم . امّ كلثوم اصرار كرد تا بگويد مادر ابو جعفر از او ميثاق گرفت كه اشاعه نكند « 1 » آن وقت گفت كه : ابو جعفر شلمغانى گفته كه : روح پيغمبر ( ص ) منتقل شده در بدن پدر تو ابو جعفر محمّد بن عثمان ( ره ) ، و روح امير المؤمنين ( ع ) در بدن شيخ ابو القاسم منتقل شده ، و روح فاطمه ( ع ) به تو منتقل شده ، پس چرا از تو تعظيم نكنم اى خانم ما . ؟ ! امّ كلثوم فرمود : اين حرفها مگو ؛ همانا اين دروغ است ، گفت : گفتم كه : اين سرّ است .
و بالجمله امّ كلثوم اين واقعه را براى جناب شيخ ابو القاسم ( ره ) نقل كرد شيخ فرمود : ديگر بديدن اين زن مرو ؛ همانا اين كلام از آن زن كفر به خداوند عظيم و الحاد در دين مبين است كه شلمغانى ملعون در دل ايشان افكنده تا بدين سبب ادّعا كند كه خداوند سبحانه در او حلول كرده و با خدا متّحد شده چنان كه نصارى در حقّ مسيح عليه السّلام گفتند ، و ميخواهد به اين سبب قول حلّاج را در ميان
هامش
( 1 ) - در اينجا در ترجمه مسامحه شده است زيرا به نظر ميآيد كه امّ كلثوم پس از تعهد بكتمان سرّ مذكور آن را اذاعه و افشاء كرده است در صورتى كه نصّ عبارت شيخ ( ره ) اينست :
« و أعطيتها موثقا أنى لا أكشفه لاحد و اعتقدت فى نفسى الاستثناء بالشيخ - رضى اللّه عنه - يعنى أبا القاسم الحسين بن روح » و از اينجاست كه عالم جليل ميرزا حسن ارموى ( ره ) در ترجمهء مجلد سيزدهم بحار ترجمهء فقرهء مذكوره را نيز در كتاب آورده و چنين گفته است ( ص 164 ) :
« امّ كلثوم گويد كه به او اطمينان و خاطر جمعى دادم در اينكه آن را بأحدى بروز ندهم و در دلم شيخ أبو القاسم را استثنا كردم يعنى در دل خود مخمر نمودم كه آن سرّ را سواى شيخ بأحدى نميگويم » پس مخالفت تعهد بكتمان به عمل نيامده است چنان كه واضح است زيرا تعهد بكتمان مقيد به غير از حسين بن روح ( ره ) بوده است .