او قصايد نيكو گفتند .
صاحب تاريخ مصر و قاهره گفته كه :
كان الشّريف أبو أحمد سيّدا عظيما مطاعا و كان هيبته أشد هيبة و منزلته عند بهاء الدّولة أرفع المنازل ، و لقّبه بالطّاهر الأوحد و ذى المناقب ، و كان فيه كلّ الخصال الحسنة الّا أنّه كان رافضيّا هو و اولاده على مذهب القوم » .
و مورّخان در سال 400 هجرى بتاريخ وفات و شمّهاى از شرح حالش اشاره كردهاند هر كه طالب باشد خودش مراجعه كند .
تعليقهء 27 ( ص 40 ؛ س 7 ) شرح ايلاق
اينكه مصنّف ( ره ) گفته : « و فضل و بزرگى شيخ كبير ابو جعفر بابويه - رحمة اللّه عليه - را خود چگونه انكار توان كرد از تصانيف و وعظ و درس ، و از رى تا بلاد تركستان و ايلاق اثر علم و فضل و بركات زهد و امانت او پوشيده نيست » .
محكمترين دليل بر صحّت اين گفتار عبارت خود صدوق ( ره ) است كه در اوّل « من لا يحضره الفقيه » گفته : « امّا بعد فانّي لمّا ساقني القضاء الى بلاد الغربة و حصّلني القدر بها بأرض بلخ من قصبة ايلاق وردها الشّريف الدّين ( تا آخر عبارت ) » .
مجلسى اوّل ( ره ) در شرح فقيه عبارت مذكور را چنين شرح كرده ( ج 1 ؛ ص 10 ) « ( بأرض بلخ ) الّذي هو ( من قصبة ايلاق ) أو بالعكس على أن يكون من للتّبيين ، و الظّاهر أنّ لفظه « ايلاق » تركيّة علم لتلك الحدود او لقصبة منها ، و بلخ بالعكس » .
و نيز در لوامع صاحبقرانى عبارت را چنين ترجمه كرده ( ج 1 ، ص 54 ) : « امّا بعد از حمد حق سبحانه و تعالى پس بدرستى كه چون قضا مرا كشانيد ببلاد غربت ، و قدر بسبب غربت مرا به زمين بلخ انداخت در قصبهء ايلاق ، و ظاهرا ايلاق قصبهاى است از قصبههاى بلخ