بودند : نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و محمّد ، و محمّد باجماع امّت بهتر از جملهء انبياء و رسل ، پس درست شد كه اين حديث موضوعست و دروغ .
بدان كه اكثر موضوعات در زمان بنى اميّه وضع كردند چون معاويه بفرمود بعمّال تا هر كجا كه شيعهء امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب يا كسى كه فضايل اهل البيت گويد يا روايت كند او را بكشند و عمّالش بدان قيام نمودند آنگاه جماعتى را زر مى دادند تا وضع احاديث مىكردند در حقّ بنى اميّه و مناقبى كه رسول در حقّ ايشان گفته بود و مناقب اهل البيت بدل مىكردند و چون آن بسيار شد بفرمود تا مناقب شيوخ ابو بكر و عمر و عثمان چندى وضع كردند و آنها را بنوشتند و بشهرها فرستادند و عمّال را بفرمود تا معلّمان را زر مىدادند و ايشان را بفرمود تا لوح كودكان از روى قرآن مىنوشتند و احاديث دروغ تعليم مىدادند چون كودك بزرگ مىشد مى گفت : اخبرنى استاذى عن ابى هريره يا انس يا عمرو عاص يا معاويه يا از هر صحابى كه مىخواست ، و نود و سه سال كه ملك بنى اميّه بود بدين طريق روايت موضوعات مىكردند و در دنيا پراكنده كردند و املامى كردند و مىخواندند . چون دور ببنى العبّاس رسيد اصحاب بيشتر ميان موضوعات متقدّمان و غير متقدّمان فرق نتوانستند كردن الّا اندك پس اعتماد بر قول متقدّمان كردند و آنها را جمله صحيح نام كردند امثال اين حديثها كه از پيش ياد كرديم و نيز ايشان را علم باصول دين و تفسير نبود به ظاهر برفتند و گفتند تأويل حرام بود و جز خدا كس نداند لاجرم قومى را در ضلالت افكندند چنان كه رفع آن بر علماء متعذّرست .
حديث پنجم : [ ما نفعني مال مثل مال ابى بكر ]
گويند رسول گفت : ما نفعني مال مثل مال ابى بكر ، يعنى هيچ مال مرا چنان سود نداشت كه مال ابو بكر دختر بزنى به من داد و چهل هزار دينار بر من نفقه كرد . بدان كه درين كلمه يك سخن راستست و باقى دروغست ، امّا آنچه راستست شكّ نيست كه عايشه زن رسول بود و باقى دروغست از بهر آنكه كسى كه چهل هزار دينار خراجى بر كسى صرف كند وقت و موضع آن بر مردم خافى نباشد و وطن رسول مكّه بود يا مدينه در كدام جاى اين مال بر رسول صرف كرد ، اگر گويند