على بود از بهر آنكه لوا بدست وى بود و لوا پيش از سلطان در شهر برند و بعد از امير المؤمنين رسول عليه السّلام و بعد از رسول انبياء ديگر ، و گويند درجهء رسول بلندتر از درجهء جمله انبيا بود و اهل بيت رسول جمله در درجات رسولان باشند و هيچكس جز ازيشان در آن درجات نباشند الّا آنكه رسول خواهد از زنان وى ، و گويند ميان بهشت و دوزخ جائى نيست كه قومى در آنجا ساكن باشند چنان كه مجبّره گويند كه ميان بهشت و دوزخ موضعيست كه آن را اعراف خوانند و كافران عادل سخى در آنجا باشند ، و گويند اعراف موضعيست نزديك صراط و امامان با رسول بدانجاى ايستاده باشند هر كه بريشان بگذرد او را بسيما بشناسند كه مؤمنست يا كافر چنان كه خداى گفت :
وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيماهُمْ ،
و هم نواصب گويند اين رجال پادشاهان عادل و اصحاب سخاوت باشند از كفّار و مشركان و اين محالست ، و گويند عذاب گور و سؤال منكر و نكير حقّست بخلاف قول معتزله كه انكار آن كنند و بخلاف كعبى از معتزله كه گويد سؤال آن وقت بود كه اسرافيل صور دردمد ، و گويند همهء خلق را حساب بود الّا اندكى چنان كه در حديث آمده است كه بعضى مؤمنان بى حساب ببهشت روند و بعضى از اصحاب شافعى گويند كفّار را حساب نكنند ، و گويند ترازو و صراط و حوض و شفاعت و جمله احوال قيامت چنان كه در قرآن آمده است جمله حقّست ، و گويند اطفال كفّار و مشركان و مخالفان در بهشت باشند و خدم اهل بهشت باشند بخلاف مجبّره كه گويند جمله در دوزخ باشند و ايشان را با پدران و مادران عذاب كنند ، و گويند آدمى و جنّ و ديو روز قيامت مستحقّ عذاب و ثواب باشند يا هم عقاب و هم ثواب الّا ملائكه و انبيا و امامان كه ايشان مستحقّ ثواب و درجات باشند نه عقاب و نه نكوهش ، و گويند حرام روزى نبود خداى تعالى حلال و مباح روزى خلق گرداند بخلاف قول مجبّره كه ايشان گويند حرام روزى بود ، و گويند هر كه را كشتند روا بودى كه نكشتند در حال به مردى بخلاف قول بعضى از معتزله كه گويند اگر او را نكشتندى قطعا بزيستى و روا