باب بيستم در دانستن حق كه با كدام قومست و از كجا ميبايد طلبيدن
بدان كه ما بيان كرديم كه حقّ در ميان امّت رسولست و مقالات هفتاد و دو فرقت باطلست و اعتماد در كلّ احوال و حوادث بر اقوال اصحاب مذاهب نميتوان كرد لازم بود كه در امّت قومى باشند كه اقوال ايشان حجّت بود و اقتدا بديشان واجب بود و اگر اين قوم نباشند دين اسلام باطل بود حاشا پس چون درست شد واجب بود كه اين قوم بهترين خلق باشند و طاعتشان بر اين خلق واجب باشد و چون ما را اطّلاع بر ضماير خلايق نيست نتوانيم دانست كه بهترين خلق كدامست الّا بقول خداى تعالى يا رسول يا اجماع امّت و اين هر سه دليلست بر آنكه خير خلق بعد از رسول اهل بيت رسولند و خداى در قرآن چند جاى ايشان را ستوده است ، اوّل آنجا كه گفت :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ ،
و گفت :
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً
، و هر كه خداى تعالى بر پاكى او گواهى داد وى معصوم بود و هر كه معصوم بود قول وى حجّت بود و چون قول وى حجّت بود بهترين خلق باشد ، و : هل اتى و ديگر آيتها در حقّ ايشان فرود آمده است و هيچ نيست در قرآن كه در آن ذكر مدح و ثناست الّا كه ايشان بدان اوليتر باشند از ديگران و آنچه خاصّ در حقّ ايشان فرود آمده است ديگران را در آن نصيب نباشد و هر كه خداى به پاكى وى گواهى داد هر كه گويد او نه معصومست قرآن ردّ كرده باشد و آنچه دليلست بر