فإن تك مشغولا بشيء ، فلا تكن * به غير الّذي يرضى به اللّه يشغل
فلن يصحب الإنسان من بعد موته * و من قبله إلّا الّذي كان يعمل
[ الا إنّما الإنسان ضيف لأهله * يقيم قليلا بينهم ثمّ يرحل ]
« 1 »
نور سيم در ذكر پاره [ اى ] از اخبار وارده به خصوص احوال ارواح در عالم برزخ
روى الشيخ الجليل محمد بن يعقوب كليني - طاب ثراه - في كتاب الجنايز من الكافي عن مولانا الامام جعفر بن محمد الصادق عليه السّلام :
« إنّ الأرواح في صفة الأجساد في شجر في الجنّة تتعارف و تتسايل ، فإذا قدّمت الروح على تلك الأرواح يقول : دعوها ؛ فإنّها قد أقبلت من هول عظيم ، ثمّ يسألوها ما فعل فلان و ما فعل فلان . فإن قالت لهم : تركت حيّا ارتجّوه ، و إن قالت لهم : قد هلك ، قالوا قد هوى هوى » ؛ « 2 »
يعنى روحهاى انسانى بعد از موت ، بر صفت اجساد خود باشند در درختى از بهشت ، و يكديگر را مىشناسند ، و با يكديگر صحبت مىدارند . پس چون روحى بر ايشان تازه وارد شود ، او را تسلى مىدهند ؛ چرا كه از هول بزرگى خلاص شده است . پس از او مىپرسند كه فلان چه كرد و فلان چه شد ؟ پس اگر گويد : او را زنده گذاشتم ، اميد لقاى او دارند . و اگر بگويد كه پيش از من مرده است ، گويند : فرو رفت و به جهنم و اصل شد .
و مراد از شجرهء بهشت ، اتصال ايشان است به شجرهء طيبه كه نور احمدى [ است ] كه اشعات جمال محمدى است صلّى اللّه عليه و آله كه تمام مؤمنين از فروعات و وجوهات آناند . و آن شجرهء محموده را در هر عالمى ، صورتى و ظهورى است . و مراد از صفت
هامش
( 1 ) . همان .
( 2 ) . كافى ، ج 3 ، ص 244 ؛ فقيه ، ج 1 ، ص 193 ، ش 593 .