مىكنيد ، تمييز آن نبوذه كه دين حقّ را از دين باطل بازشناسذ ، و باسلام درآيذ ، و خوذ را از دوزخ خلاص دهذ . اكر باذشاه اسلام خلّد ملكه فرمايذ كه او را عقل نبوذه حقّ و راست باشذ ، شعر :
جان بدين و عقل ده تا باك مانذ بهر آنك * وزر ورزذ جان جو او را عقل و دين نبوذ وزير
عقل نبوذ فلسفه خواندن ز بهر كاهلى * عقل جه بود جان نبى خواه و نبى خوان داشتن
و بيغمبر عليه افضل الصّلوات و اكمل التحيات فرموذ : « اشدّ النّاس عذابا عالم لا ينفع بشىء من علمه » .
و در احاديث نبوى آمذه كه روزى امير المؤمنين عمر رضى اللّه عنه ، در حضرت رسالت با شخص نصرانى مكالمه مىكرد . رسول عليه الصّلاة و السّلم متغيّر شذ .
عمر كفت : يا رسول اللّه ! ما اعقل هذا النّصرانى !
فقال : مه هو كيّس و انّما العاقل من دان نفسه و عمل لما بعد الموت ، شعر :
علم كز تو ترا بنستاند * جهل از ان علم به بوذ صذ بار !
علم تو خفته است تو خفتهء * خفته را خفته كى كنذ بيذار !
و ديكر آنكه ، شعر :
[ 240 ]
ز راه دين توان آمذ بصحراء خرد ور نه * بمعنى كى رسذ مردم كذر ناكرده بر اسما
و رسول عليه افضل الصّلوات و اكمل التحيّات ، از حضرت حقّ تعالى ، علم نافع خواسته ، و از علم غير نافع بوى بناه جسته و كفته :
« اللّهمّ انّى اسألك علما نافعا فاعوذ بك من علم لا ينفع » .