غيب ، و جام جهاننماى مشكلات كيتى است . و براذر عبد الرّحمن كه بسعادت انخراط در سلك بندكان و ملازمان دركاه جهان بناه مخصوص كشته بيوسته رسايل از نتايج طبع درربار و نسايج كلك كوهرنكار مخدومى است مىفرستذ :
كرياض تضحك من فوقها الازهار * بل جنّات تجرى من تحتها الانهار
[ 55 ] در مطاوى آن « ما لا عين رأت و لا اذن سمعت و لا خطر على قلب بشر » ، مشاهد مىافتذ و بر تحقيقاتى كه نهايت افكار حكما و غايت اذهان قدما از بدايت آن قاصر است ، وقوف حاصل ميشوذ ، همكى همّت بر آن مصروفست كه نداء :
اقبل عليه و قبل ترب سدّته * انّ الانامل قد جلّت عن القبل
را لبّيك زنذ ، و احرام آن كعبهء آمال بندذ ! امّا جه توان كرد :
و كيف يسرّ مكتول البلايا * و كيف يطير مقصوص الجناح
موانع روزكار و وقايع ايّام ، دست ردّ بر سينهء آن اميذ مىنهذ و از آن دولت مانع ميكردذ و مقرّر كه :
به زير كنبد خضرا جنان توان بوذن * كه اقتضاء قضاهاء كنبد خضراست
القصّه غرض آنكه جون آن امنيّت در بردهء تعذّر مانده است و قدرت از رفع آن قاصر ، مسأله كه بيوسته دغدغهء خاطر مىدهذ ، و از هيج آفريده جوابى ، كه رفع آن را شايذ ، بحصول نمىبيوندذ به بندكى مرفوع دارذ ، اكر بجواب آن مشرف كردذ .
فلك شوذ ببزركى و مشترى بسعادت
اميذ كه بذين ابرام و تطويل و بىادبى و كستاخى ذيل عفو و اغماض و تجاوز و اعراض مبذول فرمايذ و بذين تجاوز از حدّ عيب نفرمايذ .
بنده عماد مطرّزى تعريفا