فصل دوم : علم ، نمايانندهء حقايق
هنگامى كه اسلام و بينشهاى آشكار قرآنىِ آن معمّاى علم را كشف مىكنند و آدمى بدون هيچ گونه رنجى در پرتو وجدان خويش آن را باز مىيابد ، يا هنگامى كه قرآن ، حقيقت آدميان را بديشان ياد مىآورَد و نهفتههاى عقلشان را به ظهور مىرساند و فطرت درونيشان را جلا مىدهد ، در اين هنگام شگفتى آدمى را در بر مىگيرد امرى را كه كشف كرده يك امر آشكار و هويدايى بوده ، پس چگونه از نظر او پنهان مانده است .
امام صادق عليه السلام دربارهء علم مىفرمايد : « علم نورى است كه در قلب هر كه خداوند تبارك خواهان هدايت او باشد قرار مىگيرد . » « 1 »
پس نور در اين جا به معناى پرتوهايى نيست كه از چراغهاى برقى و شبيه آن و يا از خورشيد تابيده مىشود ، بلكه نور ، همان عاملى است كه پرده از پديدهاى برمىگيرد . همان گونه كه چراغ يا نور خورشيد بر پديدههاى مادّى و محسوس تابيده مىشود و عيانشان مىگرداند ، عقل و علم حقايق را براى انسان كشف معنوى مىكنند .
پس « علمنورىاست كه در قلب هركه خداخواهان هدايتاو باشد قرارمىگيرد » .
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 1 ، ص 225 .