پاسخِ بسيار فشرده در دو شيوه نهفته است :
اوّل - عمل صالح .
دوم - انديشه در آيات الهى .
عمل صالح يعنى حركت بر اساس شيوهاى كه خداوند براى ما ترسيم كرده است ، بى هيچ بدعت و گمراهى كه گاهى تنها ظاهر آن صالح مىنمايد همچون صوفيه كه به اعمالى عبادى پردازند كه خداوند دستورى براى آنها نازل نفرموده است ، تا جايى كه يكى از ايشان مىگويد ده سال كامل در محراب خود نشسته و بدون بر پا كردن نماز و انجام ديگر فرايض دينى ، تنها كلمهء ( اللَّه ) را تكرار مىكرده است ، گويى او با اين عمل مىخواهد بگويد در تعاليم قرآنى چيزى نيافته است كه بتواند او را از عذاب آتش برهاند ! يا آن كه بر درختى در نزديكى خانهاش بالا مىرود و خود را واژگونه از آن آويزان مىكند و در آن حال قرآن مىخوانَد تا جايى كه مىگويند دو چشمش از شدّت درد به خونريزى مىافتد .
آنچه از تعاليم دينى نقل شده اين است كه : « دين خدا با عقل ، قياس نمىشود » و هيچ يك از مردم حق تشريع ندارد و اين تنها حق خداوند يكتايى است كه به نياز مردمان آگاه است و هر كه ادّعايى جز اين كند در واقع ، كاستى و كمبود را به قرآن نسبت داده است ؛ قرآنى كه به گفتهء امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام همه چيز حتى ديهء خراش در آن موجود است .
پرهيزگارى و سختكوشى در انجام اعمال صالحى كه در قرآن كريم و روايات امامان معصوم آمده است همان است كه شناخت خدا را براى ما فراهم مىآورَد و همان است كه ما را از كسانى قرار مىدهد كه خداوند ايمان را براى آنها محبوب مىگردانَد و آن را در دل ايشان مىآرايد .
امّا تفكر در نشانهها و آيات خداوند عزّوجلّ بدون ترديد ، همان است كه ما را ايمان به خدا و پيمودن راه توحيد او مىرساند .
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله شبانه بر مىخاست تا نماز گزارد ، سپس اندكى مىخوابيد
اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى (فارسى) — صفحة 166
مساهمون: آژير
ص١٦٦