« ما را به راه راست هدايت كن ؛ راه كسانى كه به آنها نعمت دادى ، نه راه خشمديدگان و نه راه گمراهان . »
در واقع از مقام كبريايش مىخواهيم كه ما را از سرگردانى و گمراهى نجات دهد و از هرگونه لغزشى حفظمان كند و بدون ترديد چنين چيزى در ره يافتن از شيوهء پيامبر اكرم و خاندان ارجمندش جلوه گر است .
دوستىِ تنها ، كافى نيست
از اين جايگاه ما مىتوانيم بگوييم : ولايت و دوستى ما نسبت به اهل بيت عليهم السلام به مفهوم حبّ تنها نيست ، چنان كه بدين معنانست كه تنها نشانههاى دين خود را در امور فرعى از ايشان مىستانيم ، بلكه پيش از اينها همه بايد فرهنگ خود را از فرهنگ آنها و فلسفهء خود را از بينش آنها بگيريم .
اين درست است كه در اصول دين نبايد تقليد كرد ، ولى مفهوم آن نيز اين نيست كه از شيوهء پيامبر و خاندان او دور بيفتيم ، بلكه يك مؤمن بايد به سخن آنها گوش دهد ، حديتشان را بخواند و سپس ايمان و اعتقاد از روى دليل خواهد بود ، و نه چيز ديگر ، امّا اگر آدمى حرف آنها را نخواند و به سخن ايشان گوش ندهد ، يا با سخن آنها سطحى ، بدور از ژرف انديشى و آگاهى برخورد كرد ، از ثروت سترگى از معارف پيامبر و خاندان او عليهم السلام بر كنار خواهد بود كه اين امرى مردود است .
از اين خاستگاه است كه ما به ياد برخى از احاديث بويژه آن دسته از احاديث را كه به بحث ما مربوط مىشوند در پيش رو آوريم . ابو سعيد خدرى مىگويد كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : « من در ميان شما دو امر مهم به يادگار نهم كه يكى از آن دو بزرگتر است از ديگرى : كتاب خدا كه ريسمانى است كشيده شده از آسمان به زمين و خاندان من كه همان اهل بيت من هستند و اين دو از هم جدا نشوند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد آيند » ، ولى ما مسلمانان امروز به چپ و راست گمراه