« با اذن پروردگار به سوى خدا دعوت مىنمود . . . »
هم از آن رو كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله « چراغ پرتوفشان » بود ، ولى نَه تنها نسبت به نماز ، بلكه نسبت به همهء آفرينش ، ديگر اين كه حضرتش صلى الله عليه و آله بر انگيخته شد تا آيات خداوندى را تلاوت كند ، جانها را تزكيه نمايد و بديشان كتاب را بياموزد :
هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْامِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ « 1 » .
« اوست خدايى كه به ميان مردمى بى كتاب پيامبرى از خودشان مبعوث داشت تا آياتش را بر آنها بخواند و آنها را تزكيه كند ، كتاب و حكمتشان بياموزد ، اگر چه پيش از آن در گمراهى آشكار بودند . »
پس پاكسازى و تزكيهء جانها و آموزش دادن قرآن از مهمترين مسؤوليتهاى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بود تا مردم را از داشتن ديدگاههاى وارونه نسبت به زندگى بر حذر دارد ، زيرا اگر ديدگاه انسان از زندگى وارونه باشد ، ميان خود و حيوان تفاوتى نبيند ، يا دهرى مذهبى باشد كه در آن سوى اين جهان ، جهان ديگرى را باور نداشته باشد و آن را پايان خط و طبيعت بپندارد ، يا انسانى باشد منكر حقايق عقيدتى ، براى جزا و كيفر ، وجودى قايل نباشد در اين حال نماز او مفهومى نخواهد داشت ، زكات مال و نظاير آن براى او از هرگونه سودى تهى خواهد بود .
از اين جاست كه مفهوم جانشينى پيامبر اكرم براى هر فرزانهاى رخ مىنمايد و ابعاد بى حدّ و مرز آن آشكار مىشود و دانسته مىآيد كه آن تنها در فروع احكام خلاصه نمىشود ، بلكه پيش از آن ريشه در اصول دارد ، چنان كه ولايت و دوستى اهل بيت عليهم السلام صرفاً به مفهوم پيروى ايشان در مسائل فرعىِ فقهى نيست ، بلكه اعتقاد به ولايت و دوستى اهل بيت عليهم السلام يعنى اعتقاد به شيوه و سيرهء آنها در زندگى و پيروى از بينشها و ديدگاههاى ايشان ، زيرا كه رهنمودها دقيقاً همچون رهنمودها
هامش
( 1 ) - سورهء جمعه ، آيهء 2 .