خشنودى ، پذيرش و توبه به درگاه الهى تلاوت مىكند :
يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ . . . « 1 » .
« تا خدا بدان هر كس را كه در پى خشنودى اوست به راههاى سلامت هدايت كند . . . »
. . . وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَن يُنِيبُ « 2 » .
« . . . و هر كه را توبه كند به سوى خود هدايت كند . »
ديگر جاى شگفتى ندارد كه مؤمنان را مىبينيم كه به هنگام تلاوت آيات قرآن كريم پيكرشان به لرزه مىافتد ، از ترس عذاب الهى و تمايل به خدا ، اطمينان به رحمت و رضوان او آب در ديده مىگردانند ، زيرا دلهايى كه ميان آن و خداوند پردهاى وجود ندارد از كيفر و خشم خداترسان و هراسانند ، ليكن در همان وقت به رحمت و خشنودى او نيز اطمينان دارند . اين همان عين خلوص است و آن همان تسليم در برابر ذات بىهمتايش ، بلكه همان علوّ ، تكامل و پيشرفت در رسيدن به مقام قرب الهى است .
و هنگامى كه آدمى در سطح تقرّب به درگاه خداوند متعال نباشد در سطح شناخت آيات قرآنى نيز نخواهد بود ، لذا به سبب فراوانى گناهان و لغزشها ، آيات از لب او جلوتر نمىروند : « چه بسا كسانى كه قرآن را تلاوت كند و قرآن بر او لعن مىفرستد » ، زيرا تدبّر با غفلت از ذكر خدا ناهمسويى دارد :
كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُوا الْأَلْبَابِ « 3 » .
« كتابى كه به سوى تو فرو فرستاديم مبارك است تا در آيات آن تدبّر كنيد و تا خردمندان ياد آورند . »
غفلت از ذكر خدا به مفهوم پيمودن راه گمراهى است و بدون ترديد با گم شدن در كژراهههاى پليدى ، بى هيچ ترسى از ارتكاب گناه يا موصوف شدن به
هامش
( 1 ) - سورهء مائده ، آيهء 16 .
( 2 ) - سورهء شورى ، آيهء 13 .
( 3 ) - سورهء ص ، آيهء 29 .