اما در نزد متأخرين مقصود از خرقه نه لباس كهنه است زيرا كه امروز نه كسى كهنهپوش است و نه پشمينهپوش بلكه همه لباسهاى فاخر بلكه اكثر بر زى جبابره و قياصره هستند و نه مقصود رشتهء تصوف است بلكه مقصود اتصال سند و پيوست سلسله است . مثلا ميگويند خرقه از كه دارى يعنى سلسلهات بكه منتهى مىشود . يا ميگويند ما از فلان خرقه داريم و فلانيها از فلان فرقه دارند مقصود محض اتصال سلسله است خرقه و كهنه و لباسى در كار نيست ، اگرچه بعضى از رشتهها باز هم براى فريفتن عوام لباس كهنه و مندرسى را حفظ ميكنند و نگاه ميدارند يا راست يا دروغ نسبت ميدهند بيك پيرى كه قديمتر از ايشان است مثلا ميگويند اين خرقهء نعمت اللّه است يا نوربخش است يا پيرهن است يا فلان پير است كه به من رسيده پس من اولى و سزاوارتر بمقام او هستم ولى اين عمل از همه معهود نيست و نادر هم يافت شود كه خرقه پارهء نزد كسى يافت شود .
علت وضع اتصال سلسله و سبب پيدايش آن
سبب پيدايش اتصال سلسله دو چيز شد و آن اينست كه صوفيان قرون وسطى و بعد مصادف با دو دستهء مخالف شدند مجبور شدند به وضع خرقهء اتصال و آن اين شد كه تصوف در ابتداى ظهورش در اسلام در هر زمانى عدهء قليلى بودند كه ويرا پذيرفتند آن هم در لباس اهل زهد و خود را از زهاد و تاركين دنيا ميشمردند و با ظواهر شرع كمتر مخالفت ميورزيدند و چيزهائى كه بر خلاف شرع بود از عقايد و اعمال مستور ميداشتند و آنها را اسرار ميگفتند تا چون بقرون وسطى رسيد دامنه تصوف وسعت پيدا كرد چنان كه لازمهء هر كيش و آئينى است كه بتدريج نشو و نما مىكند .