اين هم بسيار تمثل ميفرمود و ائمه عليه السّلام نيز تمثل مىفرمودند حضرت باقر عليه السّلام بشعر حاتم طائى كه مشرك است تمثل فرمود در باب عزت نفس و استغناء .
اذا ما عزمت اليأس الفتيه الغنى * اذا عرفته النفس و الطمع الفقر
در اصول كافى مسطور است .
و چون اشعار حافظ درباره شاهان و وزيران و پيران دو راز بلد خود يا مسافرت كردگان بسيار است كه بمناسبت دورى اظهار تعشق و سوز و گذار و اظهار اشتياق و حسرت و دل‌تنگى از دورى و هجرت مينمايد و اين امور نسبت بولى عصر عجل اللّه تعالى فرجه مناسب است لهذا اهل منبر آن اشعار را تمثلا درباره آنحضرت ميخوانند . مردمان بىاطلاع بگمانشان رأسا حافظ اين اشعار را در شأن امام زمان عليه السّلام سروده مغرضين هم اين را آلت اغواء ميكنند بعوام بيچاره ميگويند حافظ شيعه خاص است به امام زمان عليه السّلام علاقه دارد ، ولى آنچه بر اهل منبر است آنست كه بىباكى نكنند در جائى كه امر بر مخاطبين مشتبه اس يا معلوم نيست يا موجب اشتباه است آگاه كنند و بگويند اگرچه حافظ يا شاعر ديگر در اين باره نگفته اما در اين باره مناسب است چنانچه سيره پيشينيان در منبر و تأليفشان همين بوده و اگر شبهه‌انداز باشد و نگويند اين يكنوع از تدليس در خبر است كه در علم در آية محدثين نقل كرده اند بلكه نزد شعراء نيز تدليس در شعر است . قسم سوم كسانى هستند اهل بصيرت و خبرهء فن و اهل اطلاعند اين تمثلات را نيز اعمال ميكنند ولى نه تنها از باب مناسب‌گوئى و مناسب ديدن بلكه از باب حميت نيز ، باينمعنى كه آن معانى را لايق و قابل براى ممدوح شاعر نميبيند و ممدوح