جغرافياى تاريخى دمشق
دمشق كه در كتب مصرى و آشورى و كتاب مقدس از آن نام برده شده است ، پايتخت آراميها ( 940 ق . م ) بود ، كه بارها توسط دولتهاى ديگرى چون : آشوريها ( 732 ق . م ) ، بابليها ( 612 ق . م ) ، فارسها ( 539 ق . م ) ، يونانيان ( 333 ق . م ) ، نبطيها ( 85 ق . م ) و روميها ( 66 ميلادى ) فتح شده بود ؛ « 1 » و با انتشار مسيحيت در آن ، مقر اسقفى تابع انطاكيه گرديد . « 2 » پس از پنتيكاست ، مركز جنبش مسيحيت از اورشليم به دمشق انتقال يافت .
در سال 614 م ، ساسانيان دمشق را متصرف شدند و بعد از اسلام ( در سال 635 م ) مسلمانان آن را فتح كردند ، و خلفاى اموى آن را پايتخت خود قرار دادند ؛ كه معروف به دوران طلايى شد . « 3 »
غار و مقامهاى منسوب به ابراهيم ( ع )
در قريه برزه ، از نواحى دمشق غار كوچك و مستطيل شكلى است كه گفته مىشود زادگاه حضرت ابراهيم ( ع ) است .
بر فراز غار ، مسجد بزرگى ساخته شده است ، كه داراى غرفههاى زياد است ( همچنين بر بالاى غار صومعهاى نيز مىباشد ) . گفته مىشود از اين غار بود كه حضرت ابراهيم ( ع ) ابتدا ستاره و سپس ماه و آنگاه خورشيد را مشاهده كرد .
مقاماتى منسوب به حضرت ابراهيم ( ع ) در خارج از شهر حلب ، و داخل قلعه حلب ، و نيز در كوه قريه نوابل شرقى حلب وجود دارد كه زيارتگاه مردم است . « 4 »
هامش
( 1 ) . المنجد فى الاعلام ، ص 288 .
( 2 ) . دكتر جان الدر ، باستانشناسى كتاب مقدس ، ص 161 .
( 3 ) . المنجد فى الاعلام ، ص 288 .
( 4 ) . ابن جبير ، رحلة ، ص 246 .