بت پرستى و يا عقايد و رسوم آنها مى بود ، رم مى كردند و چين به جبين افگنده ، به رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و سلّم - مى گفتند : به خداى خود عرض كن قرآن ديگرى بفرستد كه داراى اين مضامين نباشد ؛ و اگر قرآن تبديل شدنى نباشد ، بعض قسمت آن را كه در باب منع بت پرستى و امثال آن است تعديل و اصلاح نما ! از ساده لوحى كسانى كه به پيكرهاى سنگى نسبت توانائى و خدائى داده بودند ، هيچ بعيد نيست كه پيغمبر را مالك اين گونه تصرّفات و اختيارات تصوّر كنند ؛ و شايد اين كلمات آنها نيز به طور الزام و استهزاء بوده ؛ به هرحال ، جواب تحقيقى آن در آينده مى آيد .
قُلْ ما يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسِي إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ
( 15 )
بگو : روا نبود مرا كه بدل كنمش از جانب خود ؛ پيروى نمى كنم مگر آنچه وحى فرستاده شده بسوى من ؛ هر آئينه من مى ترسم ، اگر نافرمانى كنم رب خود را ، از عذاب روز بزرگ .
تفسير : هيچ فرشته يا پيغمبر صلاحيت ندارد كه از طرف خود در كلام الهى ( ج ) ذرّه اى تعديل و تبديل كرده تواند « 4 » . بلكه فرض پيغمبر اينست كه مطابق وحى خدا ( ج ) بدون كم و كاست رفتار نمايد . او تابع وحى خداست ، نه خدا تابع او ؛ كه هرچه شما خواهيد از نزد خدا ( ج ) آورده عرضه دارد . كوچك ترين تصرّف و كمترين تغيير و تبديل در وحى الهى ( ج ) بزرگترين معاصى است . بندگان معصومى كه از خدا ( ج ) بيشتر مى ترسند ( انبياء - عليهم السلام ) چگونه به اين معصيت و نافرمانى مى پردازند ؟ ! گويا ، در
« إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ »
به آن فرمايش كنندگان بيهوده نيز تعريض شد كه چون شما مرتكب چنان نافرمانى شديد ، بايد از عذاب روز بزرگ بترسيد .
هامش
( 4 ) . بتواند ذرّه اى تعديل و تبديل بكند .