تفسير كابلى (فارسى) — صفحة 49

دستور دارند . همچنين ، سلام فرشتگان به جنّتيان تحفه باشد . بلكه نزول تحفهء سلام از سوى خداى بزرگ در قرآن منصوص است « سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ » ( يس ، ركوع 4 ) ؛ « وَ الْمَلائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بابٍ . سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ » ( رعد ، ركوع 3 ) . وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 10 ) و آخر دعايشان اينست كه حمد خدايراست ، پروردگار عالم ها . تفسير : وقتى كه به جنّت مى رسند ، انديشه ها و كدورت هاى دنيوى به پايان مى رسد ، و محض به گفتن « سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ » آرزوها انجام مىشود ، و همه دعاها بر « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » * ختم مىشود ؛ و بايستى چنين شود . وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ فَنَذَرُ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( 11 ) و اگر زود رسانيدى خدا به مردمان بدى ( سختى را ) ، مانند آنكه زود مى طلبند نعمت را به انجام رسانيده شدى بسوى ايشان اجل ايشان ، پس مى گذاريم آنان را كه اميد ندارند ملاقات ما را در شرارت ايشان ، سرگردان مى روند . تفسير : در دو آيت ماقبل بيان شده بود كسانى كه به غفلت افتاده اند ، و اميد ملاقات ما