إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ
هر آئينه آنان كه ايمان آورده اند و كارهاى شايسته كردند ؛ راه نمايد ايشانرا پروردگار ايشان به سبب ايمان ايشان ؛
تفسير : به بركت ايمان و روشنى آن ، خداى رحمان مؤمنان را به مقصد اصلى ( جنّت ) مى رساند .
تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ( 9 ) دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ
مى رود از زير آنها جوى ها ، در بوستانهاى آرام ( نعمت ) .
دعاى ايشان در آنجا
« سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ »
باشد ( يعنى : پاكى تر است بار خدايا ) .
تفسير : از مشاهدهء نعمتهاى بى كران جنّت و فضل و احسان خداى رحمان « سبحان اللّه » گويند ؛ چون خواهند چيزى از خدا بخواهند ، مثلا به مرغى يا ميوه رغبت كنند ؛
« سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ »
بر زبان رانند ؛ و فرشتگان همين كه بشنوند ، آن را حاضر نمايند . گويا ، اين كلمه به جاى جميع دعاها مى باشد . در اين جهان ، ميان بزرگان رسم است كه اگر مهمان چيزى را پسنديده ، از آن توصيف كند ؛ ميزبان غيور در تهيّهء آن كوشش مىكند .
وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ
و درود ( ملاقات ) ايشان در بهشت ، سلام بود ؛
تفسير : هردو طبقه هنگام ملاقات به يكديگر سلام دهند ؛ چنان كه مسلمانان در دنيا