وَ ما مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جاءَهُمُ الْهُدى وَ يَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ قُبُلًا
( 55 )
و بازنداشت مردمان را از آنكه ايمان آرند ، چون بيايد با ايشان هدايت ؛ و طلب آمرزش كنند از پروردگار خود ؛ مگر انتظار آنكه برسد به ايشان روش پيشينيان ؛ يا بيايد به ايشان عذاب روبه روى .
تفسير : نظر به عناد آنها ، مى توان گفت كه بعد از اينكه مانند قرآن هدايت عظيم الشان به ايشان رسيد ؛ اگر ايمان نياوردند و توبه نكردند ، هيچ عذر معقول ندارند . آخر ، در قبول حق چرا تاخير مى كنند ؟ ! و چه انتظار دارند ؟ بجز اينكه مانند اقوام سابق ، خداى تعالى آنها را بكلّى تباه كند ؛ و يا اگر تباه كرده نشوند ، اقلا عذاب الهى ( ج ) به صورت هاى مختلف پيش چشمشان حاضر شود ! هكذا يفهم من تفسير ابن كثير و غيره .
حضرت شاه ( رح ) مى نويسد : هيچ انتظار ديگر باقى نماند ، مگر اينكه مثل اقوام سابقه هلاك شوند ؛ و يا عذاب قيامت را به چشم سر ببينند .
وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ
و نمى فرستيم پيغامبران را مگر بشارت دهنده و ترساننده ؛
تفسير : پيغمبران اختيار ندارند كه هرگاه شما خواهش كنيد ، و يا وقتى كه خود آنها بخواهند ، عذاب را مسلّط نمائيم .
وَ يُجادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْباطِلِ لِيُدْحِضُوا
و خصومت مى كنند كافران به خصومت باطل ، تا بلغزانند