آمدند ؛ روى حضرت به سويى بود كه از آن سو سيلاب هوازن و سقيف مىآمد ؛ پيغمبر قاطر را مهميز كرد در دل سليم وى عشق خدائى بود و با استغنا و اطمينان مىگفت « انا النبىّ لا كذب انا ابن عبد المطلب » ( من بىشك پيغمبر راستين و از اولاد عبد المطلبم ) در آن حال اصحاب را صدا زد : الىّ عباد اللّه ؛ انّى انا رسول اللّه ( بشتابيد اى بندگان خدا ( ج ) و سوى من بيائيد من فرستادهء خدايم ) حضرت عبّاس كه صداى بلند داشت به فرمودهء پيغمبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - اصحاب سمرة را ( كسانى كه در تهء درخت به آن حضرت بيعت كرده بودند ) خواند ؛ چون صدا به گوش اين مجاهدين رسيد عنان بسوى ميدان گردانيدند ؛ اگر شترى در باز گشتن تأخير كردى سوار زره پوشيده مركب را ترك نمودى و جانب پيغمبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - شتافتى ؛ آن حضرت مشتى از خاك و سنگريزه بسوى كفّار پاشيد كه قدرت خداوندىاش به چشم و روى هر يكى از كافران حواله كرد خداى بزرگ فوج نامرئى فرشتگان را از آسمان فرستاد كه مسلمانان را قوّت و همّت داده و كافران را به دهشت اندر ساخت - كافران به ماليدن چشم پرداختند و مسلمانان كه نزديك بودند بازگشته بر ايشان تاختند آنافانا مطلع از دشمنان صاف گرديد تا مسلمانان ديگر به نزديك پيغمبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - مىرسيدند معركه پايان يافته بود ، هزاران تن اسير شده بود غنيمت زيادى به دست مسلمين درآمده بود ؛ فسبحان من بيده ملكوت كل شىء كافران بدين منوال در دنيا سرزنش شدند .
ثُمَّ يَتُوبُ اللَّهُ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ عَلى مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
( 27 )
پس رجوع به رحمت مىكند اللّه بعد ازين بر هركه خواهد و اللّه بخشاينده ، مهربان است .
تفسير : چنان كه بعد از واقعه ، هوازن توبه كردن و اكثر به دين اسلام مشرف گرديدند .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ
اى مؤمنان ، جز اين نيست كه مشركان ، پليدند ؛