بلندترين مقامات است ) صلهء جهاد فى سبيل اللّه مىباشد زيرا ، مجاهد فى سبيل اللّه جميع لذّات نفسانى و تعلقات شخصى را ترك كرده جان و مال خود را در راه خدا ( ج ) نثار مىكند و براى خشنودى حرت وى تقدس و تعالى قربانى آخرين خود را هديه مىكند پس عوض آن هم بايد نهائى باشد و آن مقام رضاى بارى تعالى است هجرت ترك وطن مألوف و گذاشتن خانه و متاع را در راه خدا ( ج ) گويند و اين بس عزيز مىباشد پس مهاجر را مژده داده شده است كه بهتر از وطنت وطن و نيكوتر از خانهات خانه دريابى و جاويدان در آن جائى كه به كمال آسايش و اطمينان زندگى كنى و هرگز از آنجا به هجرت مجبور نگردى .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا آباءَكُمْ وَ إِخْوانَكُمْ أَوْلِياءَ إِنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الْإِيمانِ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ
( 23 )
اى مؤمنان ، مگيريد پدران خود را و برادران خود را دوستان ، اگر پسنديدند كفر را بر ايمان ؛ و هركه دوست دارد ايشان را از شما ؛ پس ايشان همين ستمگارانند .
تفسير : در آيات گذشته واضح شده بود كه اعظم و افضل اعمال جهاد و هجرت است بسا باشد كه علاقه به عائله و اقارب ، قبيله و برادران مانع اين دو عمل گردد بنابرآن ، گفته شد آنانى كه كفر را بر ايمان ترجيح مىدهند نزد مؤمنانى قدر و منزلتى ندارند اگرچه با ايشان قوم باشندشان مسلمان نيست كه با آنها رفاقت و دوستى گزيند چه جاى آنكه اين علايق در راه هجرت و جهاد مانع شود ، مرتكبين گنهگارند و بر خود ظلم مىكنند .
قُلْ إِنْ كانَ آباؤُكُمْ وَ أَبْناؤُكُمْ وَ إِخْوانُكُمْ
بگو ( اى محمّد ) : اگر هست پدران شما و پسران شما و برادران شما