دلها بگردد ؛ اكنون تنبيه مىشود كه اگر نيكان تأخير كنند ، عامّهء مردم بكلّى آن را ترك مىدهند ، و بدى عموميّت پيدا مىكند ، و همه در و بال آن گرفتار مىشوند . مثلا ، اگر دليران در جنگ سستى كنند ، بزدلان به هزيمت مىروند ؛ و اگر شكست واقع شود ، دليران نيز عاجز مىمانند .
وَ اذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ تَخافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَآواكُمْ وَ أَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ وَ رَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
( 26 )
و ياد كنيد آن وقت را كه شما اندك بوديد ، ناتوان شمرده مىشديد در زمين ؛ كه مىترسيديد از آنكه بربايند شما را مردمان ؛ پس جاى داد شما را ، و قوى كرد شما را به يارى دادن خود ؛ و روزى داد شما را از چيزهاى پاكيزه ؛ تا شما سپاس كنيد .
تفسير : به گمان ضعف و قلّت خويش ، در پذيرفتن حكم خدا ( ج ) يعنى جهاد ، كسالت مورزيد . نگاه كنيد ، پيش از هجرت ، بلكه پس از آن نيز ، تعداد شما اندك بود ؛ تجهيزات نداشتيد ؛ مردم چون ناتوانى شما را مىديدند ، طمع مىكردند كه شما را هضم نمايند و منحل سازند ؛ شما هر وقت « 1 » انديشه داشتيد كه مبادا دشمنان اسلام حمله ، و شما را تاراج نمايند ؛ امّا ، خداى متعال شما را در مدينه مأوى و مسكن داد ؛ در ميان انصار و مهاجرين رشتهء بىنظير مؤاخات استوار فرمود ؛ سپس در معركهء بدر واضحا مددهاى غيبى به شما رسانيد ؛ بنياد كفار را برانداخت ؛ به شما فيروزى نصيب كرد ؛ مال غنيمت و فديهء اسيران نيز به شما نصيب شد . خلاصه ، چيزهاى حلال و طيّب و
هامش
( 1 ) . همه وقت ، هميشه ، همواره