مقرّر شده باشد كه ظاهرا و حسّا ، زبانش چون سگ بيرون آيد ، و هميشه بهسان شخص پريشان حال و آشفته حواسّ و دهشتزده نفس زند ؛ العياذ باللّه شأن نزول آيات هرچه باشد ؛ در اين موقع ، سرانجام كسانى توضيح شده كه از هواپرستى بعد از قبول و دانش حقّ ، احكام الهى را ترك دادهاند ؛ و به اغواى شيطان مىروند ، و به ميثاق خدا ( ج ) اعتنائى نمىكنند ؛ گويا ، بدين وسيله يهود را تنبيه است كه تنها علم كتاب فائده ندارد ؛ علم را عملى مىبايد :
« مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْراةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوها كَمَثَلِ الْحِمارِ يَحْمِلُ أَسْفاراً »
( الجمعه ، ركوع 1 ) . علماى سوء اگر دقت كنند در اين آيات ؛ به آنها « 1 » بزرگترين درس عبرت است .
ساءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ أَنْفُسَهُمْ كانُوا يَظْلِمُونَ
( 177 )
بد است حال قومى كه دروغ شمردند آيات ما را ؛ و بر خويشتن ستم مىكردند .
تفسير : در قرآن حكيم در ردّ مشركين و غيره در چند جا مثال عنكبوت ، ذباب ( جولاگك و مگس ) و امثال آنها بيان شده ؛ مگر « 2 » مثال آنها چندان زشت است كه غيرتمندان بهقدر امكان سعى مىكنند كه مورد تطبيق آن واقع نشوند ؛ امّا غدّار بىحيائى كه احوال خود را مورد تطبيق آن قرار مىدهد ، به خود زيان مىرساند .
مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي وَ مَنْ يُضْلِلْ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ
( 178 )
هركه را راه نمايد خدا ، ( پس ) او راهيابنده است ؛ و هركه را گمراه سازد ، ( پس ) آن جماعه ايشانند زيانكاران .
هامش
( 1 ) . براى آنان
( 2 ) . امّا ،