وَ الَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِالْكِتابِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ
( 170 )
و آنان كه تمسّك مىكنند به كتاب ، و برپا مىدارند نماز را ، هرآئينه ما ضايع نمىسازيم مزد نيكوكاران را .
تفسير : دروازهء « 1 » توبه و اصلاح هنوز باز است . كسانى كه راه و روش شريران را گذاشته ، به هدايات اصلى تورات عمل كرده باشند ؛ و اكنون ، موافق هدايت و پيشگويى ، آن دامن قرآن كريم را محكم گيرند ؛ و حقّ بندگى خدا ( ج ) ( نماز و غيره ) را كما حقّه « 2 » ادا كنند ؛ غرض « 3 » ، به اصلاح خود و ديگران متوجّه شوند ؛ خدا اجرشان را ضايع نمىكند ، و بدون شبهه ثمرهء شيرين محنت و كوشش خود را مىچشند .
وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَ ظَنُّوا أَنَّهُ واقِعٌ بِهِمْ خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ وَ اذْكُرُوا ما فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
( 171 )
و چون برداشتيم كوه را بالاى ايشان ، گويا وى سايبانى است ؛ و يقين كردند كه آن كوه فرود آمده است بر ايشان ، ( گفتيم : ) بگيريد آنچه داديم شما را به جدّ تمام ، و ياد كنيد آنچه دروست ؛ شايد كه شما پرهيزگارى كنيد .
تفسير : يعنى ، آن « ميثاق الكتاب » ( عهد و اقرار ) كه به ياد آنها داده مىشود « 4 » ، چنان به
هامش
( 1 ) . درب ، باب
( 2 ) . كما هو حقّه ، چنان كه بايد و شايد
( 3 ) . خلاصهء كلام
( 4 ) . به ياد آنان آورده مىشود ، به آنان يادآورى مىشود