فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَ أَمَّا الَّذِينَ اسْتَنْكَفُوا وَ اسْتَكْبَرُوا فَيُعَذِّبُهُمْ عَذاباً أَلِيماً وَ لا يَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً
( 173 )
( پس ) امّا كسانىكه ايمان آوردند و كردند كارهاى شايسته ، پس كامل مىدهد به ايشان ثوابشان را ، و زياد مىدهد ايشان را از فضل خود ؛ و امّا كسانىكه ننگ كردند و تكبّر نمودند ، ( پس ) عذاب دهد ايشان را عذاب دردناك ، و نمىيابند به ايشان سواى خدا حامى و نه مددكار .
تفسير : كسانىكه از بندگى خدا ( ج ) استنكاف ورزند و سرباز زنند ، چنين گذاشته نمىشوند . « 1 » روزى به بارگاه الهى ( ج ) جمع شدن و حساب دادن دارند . هركه ايمان آورده و نيكوكارى كرده ، يعنى عبادت الهى را پوره به جا نموده ، « 2 » ثواب اعمال خويش را كامل مىيابد ؛ بلكه نعمتهاى بزرگ و فزونتر از آن ثواب از فضل الهى ( ج ) به وى عنايت مىشود ، و هركه از بندگى خدا ننگ كرد و سركشى نمود ، به عذاب اليم مبتلا مىشود ، و كسى به مددكارى و خيرخواهى وى نمىپردازد ، و چيزى را كه شريك خدا قرار داده و خويشتن را در عذاب افگندهاند نيز به كارشان نمىآيد . نصارى غور كنند كه ازين دو صورت كدام يك مناسب حال آنهاست ، و موافق شأن حضرت مسيح ( ع ) چه مىباشد .
يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمْ بُرْهانٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ
اى مردمان ، به تحقيق آمده به شما حجّتى از جانب پروردگارتان ، و
هامش
( 1 ) . وازده نمىشوند .
( 2 ) . كاملا به جاى آورده ،