قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَنُخْرِجَنَّكَ يا شُعَيْبُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنا
گفتند اشراف كه سركشى كرده بودند از قوم او : البتّه بيرون كنيم ترا اى شعيب ، و كسانى را كه ايمان آوردند با تو ، از ده خود ؛ يا اينكه باز گرديد در دين ما
تفسير : معنى « عود » از چيزى برآمدن و دوباره بازگشتن است . اطلاق آن حقيقتا بر اصحاب حضرت شعيب - عليه السّلام - صادق شده مىتواند « 1 » ؛ زيرا ، از كفر بازگشته داخل اسلام شده بودند . در باب خود حضرت شعيب - عليه السّلام - قطعا تصوّر نمىتوان كرد كه اوشان « 2 » در اوّل معاذ اللّه ، در دين كفّار داخل بودند ، بعدا مسلمان شدند ؛ ناچار ، يا به اعتبار آنها اين خطاب تغليبا خواهد بود ، يعنى كلماتى كه در حقّ مؤمنين عمومى استعمال شده اكثريّت غالبه را مرجّح فهميده براى حضرت شعيب كلمهء جداگانه خصوصى آورده نشد ؛ و يا اين كلمه در حقّ وى مطابق زعم كفّار گفته شد ؛ زيرا ، پيش از بعثت ، تا زمانى كه حضرت شعيب - عليه السّلام - دعوت و تبليغ را شروع نكرده بود ، اهل مدين خاموشى شعيب - عليه السّلام - را در باب كفريّات خود حسّ كرده ، شايد گمان كرده باشند كه شعيب - عليه السّلام - نيز همنواى ما بوده ، به رفتار و كردار ما راضى است ؛ و يا « عود » مجازا به
هامش
( 1 ) . مىتواند صادق بشود ( باشد ) ؛ صدق بكند ؛
( 2 ) . ايشان