أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
( 145 )
يا گوشت خنزير ، ( پس هرآئينه ) او ناپاك است ؛ يا ذبيحهء ناجايز باشد ( فسق ) كه آواز بلند كرده شده است براى غير خدا به وقت ذبح او ؛ پس كسى كه از گرسنگى بىتاب شود ( درمانده شود ) ، نه نافرمانى كند ، و نه زيادتى ( نه بغىكننده و نه از حد گذرنده ) ، پس بىشك ، پروردگار تو بسيار بخشنده ، نهايت مهربان است .
تفسير : حضرت شاه ( رح ) مىفرمايد : « يعنى ، از حيواناتى كه خوردنشان رواج دارد ، اينها حرامند » . درين آيت ، توضيح به كفار است كه اشياى مذكور فوق را كه حلال بود ، شما حرام قرار داديد ؛ اكنون آن اشياء بيان مىشود كه در واقع حرام است و شما آن را حلال مىپنداريد . تفسير و توضيح بقيّهء آيت در ركوع اوّل سورهء مائده در
« حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِيرِ
- الآية » گذشته است ؛ آنجا مطالعه شود .
وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُما إِلَّا ما
و بر آن كسانى كه يهودند ، حرام كرده بوديم هر جانورى كه ناخن دارد ؛ و از گاو و گوسفند حرام كرده بوديم بر ايشان پيههاى اين دو قسم ؛ مگر آنچه