منهمك نشود ، بلكه مال خود را در گناه صرف نمايد ، شايد در آخرت به اشدّ عذاب مبتلا شود .
در اين واقعه براى مسلمانان پند و عبرت است كه مدّعاى خود را از راه خرق عادت نخواهند ، كه از عهدهء شكر آن برآمدن مشكل است ، اگر به اسباب ظاهرى قناعت كنند ، براى آنها بهتر است . قصّهء مذكور اين حقيقت را هم به اثبات رسانيد كه به حضور حق تعالى حمايت « 1 » پيش نمىرود .
وَ إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ
و چون گفت خدا : اى عيسى پسر مريم ، آيا تو گفتى به مردمان كه بگيريد مرا و مادر مرا دو معبود بجز از اللّه ؟ !
تفسير : ركوع ما قبل فى الحقيقت تمهيد اين ركوع بود . در آغاز ركوع گذشته ، خداوند ( ج )
« يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ
- الخ » گفته ، توضيح شده بود كه به روز قيامت از تمام مرسلين پيش روى امّتهايشان على رؤس الاشهاد سؤال و جواب مىشود . باز ، از جملهء آنها خاص حضرت مسيح ( ع ) ذكر گرديد كه مليونها افراد او را به خدائى مىشناختند . بنابرآن ، از وى بالخاصّه در اين عقيدهء باطله پرسش مىشود ؛ امّا نخست آن احسان عظيم الشأن ، و انعام ممتاز تذكار مىشود كه او و والدهء ماجدهاش بر آن فايز شده بودند ؛ بعده « 2 » ، ارشاد مىشود :
« أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي
- الخ » آيا تو به مردم گفته بودى كه مرا و مادرم را بدون خدا معبود خود قرار دهيد ؟ ! از اين سؤال بر اندام مسيح ( ع ) لرزه مىافتد ، و مطلب آينده را عرض مىكند . در آخر ، ارشاد خواهد شد :
« هذا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ »
اشارهء
« هذا »
به طرف همان روزى است كه در
« يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ »
مذكور بود . تمام اين واقعات قيامت است ؛ و بنابر آنكه متيقّن الوقوع است ، در قرآن و حديث به صيغهء ماضى « قال » تعبير شده .
هامش
( 1 ) . وساطت
( 2 ) . پس از آن ،