تفسير : مسلمانان را ترك نمودن ، و با كافران دوست شدن ، چنان كه منافقان مىكنند ، دليل نفاق است ؛ پس اى مسلمانان ، شما هرگز چنين مكنيد ! ورنه ، الزام صريح و حجّت كامل الهى ( ج ) بر منافقت شما استوار مىشود ،
كه براى منافق فروترين طبقات دوزخ مقرّر شده ، هيچ مددگارى ندارند كه بتواند آنها را از آن طبقه برون آرد ، و در عذابشان تخفيفى وارد كند ؛ مسلمانان از چنين كارى بايد كناره گيرند .
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ وَ سَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْراً عَظِيماً
( 146 )
مگر كسانىكه توبه نمودند ، و خود را اصلاح كردند ، و استوار گرفتند خدا را ، و خالص گردانيدند دينشان را براى خدا ؛ پس آن گروه با مسلمانانند ، و زود مىدهد خدا مسلمانان را ثواب بزرگ .
تفسير : منافق هم اگر از نفاق توبه كند ، و اعمال خود را اصلاح نمايد ، و دين پسنديدهء خدا را استوار گيرد ، و به خدا ( ج ) توكّل كند ، و دين خود را از ريا و ساير مفاسد پاك نگهدارد ، مسلمانان خالص است ؛ در دين و دنيا با مؤمنان خواهد بود ، و ثواب بزرگى را كه مؤمنان مىيابند ، او نيز مىيابد ؛ به شرطى كه « 1 » از نفاق به راستى توبه كند .
ما يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَ
چه مىكند خدا عذاب كردن شما را ؛ اگر شكر كنيد ( حق را تسليم كنيد ) و
هامش
( 1 ) . به شرط آنكه