« پس هركس كه به طاغوت كفر ورزد و به خداى ايمان آورد ، به چنان رشتهء استوارى چنگ زده . . . »
همچنين احاديث بسيارى در باب اهمّيت ايمان و مؤمن به حدّ تواتر رسيدهاند ، بگونهاى كه تنها مىتوان دراين مجال به پارهاى از آنها اشاره كرد :
الف - عمّار ساباطى مىگويد : از امام صادق عليه السلام دربارهء اهل آسمان پرسيدند كه آيا اهل زمين را مىبينند ؟ امام عليه السلام فرمود :
« آنها جز مؤمنان را نمىبينند ، زيرا مؤمن از نورى همچون نور ستارگان است . »
عرض شد : پس آنها زمينيان را مىبينند ؟ امام عليه السلام فرمود :
« نه آنها نور او را هر كجا كه رود مىبينند » ، سپس فرمود : « هر مؤمن در روز رستاخيز پنج ساعت دارد كه شفاعتش در آنها پذيرفته مىشود . « 1 » »
ب - به امام صادق عليه السلام عرض شد : چرا مؤمن ، مؤمن ناميده شد ؟ امام عليه السلام فرمود :
« زيرا خدا مؤمن را از نامهاى خود مشتقّ كرده است و چنين شخصى را مؤمن ناميده است . او مؤمن ناميده شده ، زيرا از عذاب الهى در امان است و در روز رستاخيز براى ديگران امان مىخواهد و خداوند اين اجازه را به دو مىدهد و اگر او بخورد يا بياشامد يا برخيزد يا بنشيند يا بخوابد يا نزديكى كند يا از محلّى ناپاك بگذرد خداوند آن را از هفت زمين پاك مىگرداند و چيزى از ناپاكى آنها به دو نمىرسد . مؤمن در روز رستاخيز در كنار پيامبر اكرم قرار مىگيرد و از كنار كسى كه بر او خشم گرفته شده و مورد غضب الهى است به جز ناصبيان و مؤمنان گذر مىكند ، حال آنكه او مرتكب گناه كبيره شده پس براى مؤمن منزلتى بزرگ مىبيند او مؤمن را در دنيا مىشناخته و نيازهاى او را برمىآورده است مؤمن با تكيه به خداوند عزّ وجلّ برمىخيزد و اين شخص را مىشناسد و به خدا عرض مىكند : خدايا ! فلان بن فلان را بر من ببخشاى و خدا هم او را پاسخ مىدهد . »
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 64 ، ص 63 ، روايت 6 .