( انفال ، 49 ) و چنان كه همين ويژگيهاى مؤمنان نيز هست ( اعراف ، 89 ) .
توكّل بر خداوند سبحان ، ميراث حقايق ايمانىاى است كه تكامل يافته و به والايى گراييده است تا جايى كه آدمى را به توكّل بر خداوند و وانهادن امورش به دو وامىدارد كه شرح آن حقايق چنين است :
همانا خداوند سبحان همان كسى است كه قرآن را فرو فرستاد و اوست عهده دارِ صالحان ( پيامبران ومؤمنان ) ( اعراف ، 196 ) .
و چون حكم از آن خداوند سبحان است ( اوست كه عملًا در امور و شؤون خلايق ، چيره است ) ، پس مؤمن را سزاوار است كه به دو توكّل كند ( يوسف ، 67 ) .
و اينكه نظام آفرينش بدست اوست و خداوند سبحان همان كسى است كه به انسان توفيق عملى را مىدهد ، و توفيق عمل ديگرى را نمىدهد ، پس مؤمن بايد بر او توكّل كند تا از آنچه خير او در آن نهفته است كامياب گردد ( هود ، 123 ) .
از اين گذشته وجود خداوند براى مؤمن بسنده است در حالى كه ديگران وجود خداوند را بسنده نمىبينند ، پس اوست كفايت كنندهء متوكّلان ( توبه ، 129 ) .
غيب آسمانها و زمين از آن اوست و همهء امور به سوى او باز مىگردند و اوست كه ما بايد بر او توكّل كنيم ( هود ، 123 ) .
خداوند سبحان همان كسى است كه بر هر جنبندهاى تسلّط دارد و او بر راه مستقيم است ( هود ، 54 - 56 ) .
تقدير به دست خداوند است و اوست سرور مؤمنان و همه بر او توكّل مىكنند ( توبه ، 51 ) و اوست كه به مؤمنان ره نموده است ( ابراهيم ، 12 ) .
نمودهاى توكّل در زندگى مؤمنان نخستين بار ، در جنگ حنين و جنگ بدر رخ نمود ( توبه ، 25 - 36 ) .
سوم - توكّل پناهگاه مؤمنان :
توكّل بر خداوند همان پناهگاهى است كه مؤمنان در اوج كشمكش سرنوشت ساز خود با كفّار بدان پناه مىبرند . اينان همان كسانى هستند كه با سيطرهء فرعون زورگو