بخش دوم - طلب آمرزش و توبه ، راه ايمان
اوّل - اسماء خدا ، ابزار طلب آمرزش :
هنگامى كه اسماء نيكوى خدا در دل مؤمن تجلّى مىيابد ، او با كوتاهى خود در درگاه خداوندى آشنا مىشود و به تقصير خود در مقام والاى كبريايى پى مىبرد و از او طلب آمرزش مىكند و به درگاهش توبه مىكند و به عزيزترين خلايق نزد او توسّل مىجويد تا از گناهان او درگذرد .
طلب آمرزش ، ارمغان لحظهء تجلّى نور الهى در دل بنده است و هرچه اين تجلّى ، درخشش بيشترى پيدا كند مؤمن ، عمق مسكنت ، فقر فزاينده و كانونهاى خوارى ، نياز و كوتاهيش را بيشتر احساس مىكند .
الف - قرآن هرگاه اسمى از اسماء نيكوى خداوندى را به ياد ما مىآورد فريضهء استغفار را در حقيقت به ما يادآورى مىكند . خداوند مىفرمايد :
فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَاإِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنبِكَ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ . . . « 1 » .
« پس بدان كه هيچ خدايى جز اللَّه نيست و براى گناه خود و گناه زنان و مردان مؤمن استغفار كن . . . »
ب - از آنجا كه خداوند ، يكتا و يگانه است ، بشر بايد پيوسته طلب آمرزش كند ،
هامش
( 1 ) - سورهء محمّد صلى الله عليه و آله ، آيهء 19 .