مىيابيم . امام عليه السلام فرمود : نه چنين نيست ، شما مؤمن هستيد ، ولى ايمانتان كامل نمىشود تا غائب ما ظهور كند . در آن هنگام است كه خداوند ، رؤياهاى شما را تحقّق مىبخشد و مؤمن كامل خواهيد شد و اگر زمين از مؤمن كامل ، تهى مىشد خداوند ، ما را به سوى خود ، بالا مىبرد و شما در زمين و آسمان چيزهاى عجيبى مىديديد .
آرى ! قسم به خداى كه جان من در يد قدرت اوست ، همانا در جاى جاى زمين ، مؤمنانى هستند كه همهء دنيا براى آنها همسنگ يك بال پشه شمرده نمىشود ، حتّى اگر دنيا و هر آنچه را كه در آن و بر آن است طلاى زرد گردد و بر گردن يكى از آنان بياويزند و آنگاه آن از گردن او به زمين افتد هرگز احساس فقدان آن را نمىكند ، زيرا آن را بسى ناچيز مىشمرد . اين جماعت ، زندگى مخفىاى دارند و سرزمينشان از اين منزل به آن منزل و از سرزمينى به سرزمين ديگر در انتقال است و شكمهاى لاغر و گرسنهاى دارند به سبب روزهدارى ، و لبهايشان از تسبيح خدايى خشك شده است و چشمانشان از گريه فرورفته است و چهرههاشان از بىخوابى به زردى گراييده است . اينها چهرههايى دارند كه خداوند در انجيل به آنها مَثَل زده است و در تورات ، فرقان ، زبور و صحف نخستين نيز از آنها ياد كرده است .
خداوند آنها را چنين توصيف فرموده است :
. . . سِيَماهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنجِيلِ . . . « 1 » .
« . . . نشانشان اثر سجدهاى است كه بر چهرهء آنهاست . اين است وصفشان در تورات وانجيل . . . »
مقصود خدا آن است كه آنها را در حال تنگدستى بر خود ترجيح مىدهند ، خداوند در توصيف آنها مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - سورهء فتح ، آيهء 29 .