ح - خداوند مىفرمايد :
يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَايَفْتُرُونَ « 1 » .
« شب و روز ، بى آنكه فتورى در آنان پديدآيد تسبيح مىگويند . »
خ - هر نعمتى كه مؤمن از خدا بخواهد شايسته است كه آن نعمت او را به تسبيح الهى و ذكر او و نه به سرمستى و سركشى وادارد .
و اين همان مفهومى است كه خداوند تبارك و تعالى از زبان موسى عليه السلام مىفرمايد كه :
وَأَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي * كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيراً « 2 » .
« و او را در كارم شريك ساز * تا تو را بسيار تسبيح گوييم . »
د - هنگام گرفتاريها ، مؤمن با ياد خدا قدرت تصميم گيرى و توانايى را مىطلبد . خداوند مىفرمايد :
وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ * فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ السَّاجِدِينَ « 3 » .
« و مىدانيم كه تو از گفتارشان دل تنگ مىشوى * پس به ستايش پروردگارت تسبيح كن و از سجده كنندگان باش . »
ذ - هنگام پيروزى و رويارويى با پيامدهاى منفى آن ، شايسته است خدا را تسبيح بگوئيم و از او طلب آمرزش كنيم تا قلب ما از آلودگى كبر و طغيان پاك شود و غرور و غفلت از كاستيها و گناهان ، از دل ما زدوده شود . خداوند مىفرمايد :
إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجاً * فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّاباً « 4 » .
« چون يارى خدا و پيروزى فراز آيد * و مردم را بينى كه فوج فوج به دين خدا درمىآيند * پس به ستايش پروردگارت تسبيح كن و از او آمرزش خواه كه او توبه پذيراست . »
ر - نيز مؤمن ، هنگام رويارويى با سركشىِ كافران و انديشههاى باطل ايشان
هامش
( 1 ) - سورهء انبياء ، آيهء 20 .
( 2 ) - سورهء طه ، آيات 32 - 33 .
( 3 ) - سورهء حجر ، آيات 97 - 98 .
( 4 ) - سورهء نصر ، آيات 1 - 3 .