« ياد مرگ ، شهوت را در جان مىكُشد ، و رستنگاههاى غفلت را ريشه كن مىكند ، و دل را به وعدههاى الهى تقويت مىكند ، و سرشت را لطيف مىگرداند ، و نشانههاى هوى و هوس را درهم مىشكند ، آتش آز و حرص را به خاموشى مىكشاند و دنيا را در برابر ديدگان ، ناچيز مىگرداند و اين است مفهوم سخن پيامبر صلى الله عليه و آله كه فرمود : يك ساعت انديشيدن بهتر است از يك سال پرستش ، و اين هنگامى است كه شخص ، طناب خيمههاى دنيا را بر دوش كشد و آنها را - در آخرت ببندد - و ترديدى نيست كه رحمت خداوند بر كسى كه مرگ را اين چنين به خاطر داشته باشد نازل مىشود . وهركس به مرگ و ضعف قدرتش ، زيادى ناتوانيش ، طولانى بودن اقامتش در قبر و سرگردانيش در روز رستخيز نيانديشد ، خيرى در او يافت نمىشود . « 1 » »
سوم - اميد نداشتن به لقاء اللَّه :
الف - هنگامى كه آدمى لقاى خدا را اميد مىبرد پيوسته در جستجوى يافتن حق است ، زيرا ميزان در نزد خدا حق است و كتاب خدا حق است و حساب خدا براساس حق است و باطل هرگز بدين جايگاه ره نياورد ، ولى اگر كسى لقاى خدا را اميد نبرد در واقع در پس پردهاى است و حق از او پنهان است ، بلكه دربارهء آن نمىانديشد و سرنوشتى جز به سوى آتش ندارد . خداوند مىفرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ لَايَرْجُونَ لِقَاءَنَا وَرَضُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاطْمَأَنُّوا بِهَا وَالَّذِينَ هُمْ عَنْ آيَاتِنَا غَافِلُونَ * أُولئِكَ مَأْوَاهُمُ النَّارُ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ « 2 » .
« كسانى كه به لقاى ما اميد ندارند و به زندگى دنيوى خشنود شده و بدان آرامش يافتهاند و آنان كه از آيات ما بىخبرند * به كيفر كارهايى كه مىكردهاند جايگاهشان جهنّم است . »
ب - بدين ترتيب خداوند فرمان مىدهد كه روحانيّون يهود ، با اين معيار ، آزمايش شوند . پس هركس از آنها مرگ را تمنّا كرد . دانسته مىشود كه او مؤمن
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 6 ، ص 133 ، روايت 32 .
( 2 ) - سورهء يونس ، آيات 7 و 8 .