« هركس كه به لقاى خدا اميد مىدارد بداند كه وعدهء خدا آمدنى است . . . » .
پس هيچكس نبايد در صورت تأخير اجل ، در آن ترديد كند و يا آن را به شتاب بطلبد ، بلكه بايد منتظر باشد و امورش را براساس آن سامان بخشد .
اين همهء بينشهايى است كه در پيوند با لقاى خداوند بايد دانست ، امّا تفصيل آن را با تدبّر و انديشه در آيات زير درمىيابيم :
اوّل - لقاء اللَّه و هدايت :
هنگامى كه انسان اميد به لقاء اللَّه دارد ، آنجا كه در برابر او براى سؤال و جواب مىايستد ، با خود دربارهء حق مىانديشد كه چگونه آن را شناسايى كند و به دو ايمان آورد ، زيرا چيزى نزد خداوند نيست مگر حق . و بدين ترتيب خداوند او را به سوى آن هدايت مىكند و از همين جاست كه هدايت با اميد به لقاء اللَّه پيوند مىخورد .
الف - پس هركه لقاى خدا را دروغ پندارد هدايت را از كف نهاده است . خداوند مىفرمايد :
. . . قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّهِ وَمَا كَانُوا مُهْتَدِينَ « 1 » .
« . . . آنها كه لقاى خدا را دروغ مىانگاشتند زيان ديدهاند و هدايت نيافتهاند . »
ب - همان گونه كه يكى از مهمترين حكمتهاى آيات ، اين است كه مردم به لقاى خدايشان هدايت شوند . خداوند مىفرمايد :
. . . يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُم بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ « 2 » .
« . . . آيات را بيان مىكند باشد كه به لقاى پروردگارتان يقين كنيد . »
پ - . . . وَهُدَىً وَرَحْمَةً لَعَلَّهُم بِلِقاءِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ « 3 » .
« . . . براى راهنمايى و رحمت ، باشد كه به لقاى پروردگارشان ايمان بياورند . »
هامش
( 1 ) - سورهء يونس ، آيهء 45 .
( 2 ) - سورهء رعد ، آيهء 2 .
( 3 ) - سورهء انعام ، آيهء 154 .