خشوع ، امانتدارى و فراوانىِ ذكر خدا ، روزه ، نماز و نيكى به پدر و مادر ، دلجويى كردن از همسايگان فقير و مسكين ، بدهكاران و يتيمان ، و راستگويى در گفتار ، تلاوت قرآن و نگهدارى زبان خود از سخن گفتن دربارهء مردم ، مگر به نيكى و در همه چيز ، امين خويشان خود ، شناخته مىشوند . »
جابر مىگويد : عرض كردم : اى فرزند رسول خدا ما امروز هيچكس را با اين صفتها نمىشناسيم . امام عليه السلام فرمود :
« اى جابر ! انديشههاى گوناگون تو را به اين سو و آن سو نكشاند ، آيا اين بس است كه كسى بگويد على را دوست دارم و به او عشق مىروزم و آنگاه هيچ كار نيكى از او سرنزند ؟ اگر بگويد : من پيامبر خدا را دوست دارم و پيامبر اكرم بهتر از على است و آنگاه سيرت او را در پيش نگيرد و به سنّت او عمل نكند اين دوست داشتن براى او سودى در برنخواهد داشت . پس ، از خدا بترسيد و براى آنچه نزد خداست عمل كنيد بين خدا و احدى ، خويشى وجود ندارد . محبوبترين بندگان نزد خداوند عزّ وجلّ و ارجمندترين ايشان ، پرهيزكارترين و رفتار كنندهترين آنهاست به اطاعت الهى .
اى جابر ! به خدا سوگند كسى به خداوند تبارك و تعالى نزديك نمىشود ، مگر با فرمانبرى و ما براءت از آتش را با خود نداريم ، و هيچكس بر خداوند حجّت و عذرى ندارد . هر كس مطيع خداوند بود دوست و ولى ماست ، و هركس در برابر خدا سركش باشد دشمن ماست و هيچ كس به ولايت ما نمىرسد مگر در پرتو عمل و پاكدامنى . « 1 » »
دوم - فرمانبرى و محبّت :
فرمانبرى از خدا ، رسول و اولياى او همان فرمانبرىِ دل است كه از تقوى و حذر از آخرت برمىخيزد و در نتيجه از بينش گواه بودن خدا بر هر چيزى ناشى مىشود و بدين ترتيب خداوند تبارك و تعالى براى زمينه سازى بيان ضرورت اطاعت ، مؤمنين را به علم خدا يادآورى مىكند و اينكه آدمى روزى در برابر خداوند به منظور
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 67 ، ص 97 ، روايت 4 .