وَمَا مَنَعَهُمْ أَن تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ . . . « 1 » .
« هيچ خير مانع قبول انفاقهايشان نشده ، مگر اينكه خود به خدا و پيامبرش كافر شدند . . . »
پس كسى كه از اهل ايمان به راه نجات ، هدايت نيابد ايمان او به خدا با كنار زدن حقّ اولياء ، سودى براى او نخواهد داشت ، و اعمالش در آخرت ، باطل و بىاثر مىشود و در شمار زيانكاران خواهد بود ، و نيز خداوند مىفرمايد :
فَلَمْ يَكُ يَنفَعُهُمْ إِيمَانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا . . . « 2 » .
« امّا بدان هنگام كه عذاب ما را ديدند ديگر ايمانشان برايشان سودى نبخشيد . . . »
و اين در كتاب خداوند ، بسيار آمده است . هدايت در ولايت است ، خداوند دراين باره مىفرمايد :
وَمَن يَتَوَلَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ « 3 » .
« هركه خدا و پيامبر او و مؤمنان را ولى خود گزيند بداند كه حزب خدا پيروز است . »
كسانى كه دراين جايگاه ايمان مىآورند همان امينان خلايق و حجّتهاى خدا و اوصياء پيامبر در دورانهاى گوناگون مىباشند . و چنين نيست كه هركس از اهل قبله شهادتين را بر زبان جارى كرد مؤمن شمرده شود ، منافقين ، گواهى مىدادند كه خدايى جز اللَّه نيست و محمّد صلى الله عليه و آله رسول خداست ولى پيمان پيامبر را كنار مىزدند . بدين مفهوم كه دين خدا ، تصميمات الهى و برهانهاى پيامبر او به وصى او را ناديده مىگرفتند و دل چركين مىداشتند و آنچه را پيامبر ، استوار كرده بود مىگسستند . خداوند مىفرمايد :
فَلَا وَرَبِّكَ لَايُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيَما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَايَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً « 4 » .
« نه ، سوگند به پروردگارت كه ايمان نياوردند ، مگر آن كه در نزاعى كه ميان آنهاست تو را داور
هامش
( 1 ) - سورهء توبه ، آيهء 54 .
( 2 ) - سورهء غافر ، آيهء 85 .
( 3 ) - سورهء مائده ، آيهء 56 .
( 4 ) - سورهء نساء ، آيهء 65 .