بخش سوم - فرمانبرى از خدا ، وسيلهء برتر
فرمانبرى از خدا و رسول حقيقتى از حقايق تسليم و ميراث ايمان و راه رسيدن به رحمت الهى است . از مظاهر فرمانبرى از رسول خدا پاسخ دادن به وى ، دورى كردن از روى برتافتن از او ، شناخت تكاليف او ( مانند دعوت به دين خدا ) و تكاليف مردم ( مانند اطاعت و پيروى از پيامبر ) و دريافت اينكه تنها وظيفهء پيامبر رساندن پيام آشكار است مىباشد . فرمانبرى شرط قبول اعمال مؤمن است ( اين در مسايل مربوط به زندگى از جنگ گرفته تا صلح بسيار مهم مىباشد ) آن همان گونه كه بر مردان واجب مىباشد بر زنان نيز واجب است .
پيروى از رسول ، دليل دوست داشتن خدا و رسول اوست و خداوند ، كافران را ( كه به مخالفت رسول خدا برمىخيزند ) دوست نمىدارد .
روا نيست ميان خدا و پيامبرانش جدايى افكنده شود . در واقع فرمانبرى از رسول ، همان تقوى است و اگر تقوى در امور ثابت شرع ، بر قرار است پس فرمانبرى ضمانت عمل به ارزشهاى الهى در متغيّرات زندگى از امنيّت گرفته تا ترس مىباشد و به همين سبب ، در آيات بسيارى ، فرمان اطاعت از پيامبران پس از امر به تقوى آمده است .
فرمانبرى در بسيارى از امور كه نفس ، آن را ناخوش مىدارد تجلّى مىيابد همچون جنگ ( بويژه جنگ خانگى ) و خروج فرد از سرزمين خود و استقامت در مبارزه . از سويى روى برگرداندن از جنگ ، زيانى است آشكار و از سوى ديگر عدم