2
هركه خدا را با اسماء حسناى او شناخت سنّتهاى الهى را شناخته ، كه در واقع تجليّات اين اسماء در هستى است و كسى كه سنّتهاى الهى را شناخت از حكمت برخوردار شده است . آيا حكمت همان عمل به مقتضاى اين سنّتها نيست ؟ كسى كه از « حكمت » برخوردار گردد احكامى را باز مىشناسد كه دين به آن فرمان داده و هركه « احكام دين » را باز شناسد فقيه است .
از اين رو ، پيوند محكمى ميان شناخت خدا و فقه وجود دارد . از سوى ديگر « عبادات » ، گستردهترين ابواب فقه را تشكيل مىدهد كه هدف از آن افزايش تقوى و يقين مىباشد . .
به هر جا بنگرى آثار رحمت الهى را مشاهده مىنمايى ، پس خداوند رحمان و رحيم است ، و رحمانيّت اسمى از اسماء حسناى خداى ماست . .
از آنجا كه خداى ما رحيم است پس بسيار بعيد خواهد بود كه زمينيان را به گونههاى عذاب گرفتار سازد . او بسى والاتر از آن است كه مردم را پيش از اتمام حجّت به كيفر رساند . او شهرى را ويران نمىكند ، مگر آنكه پيامبرى هشدار دهنده به سوى مردم آن فرستد و اين سنّتى است از سنن الهى كه هيچ تغييرى در آن راه ندارد .
ولى هر جا بنگرى باز آثار حكمت الهى و گسترهء حسن تدبّر و دقّت در نظم را مىبينى ، پس او داناى حكيم است و اين نيز اسمى از اسماء حسناى اوست .
و از آنجا كه خداى ما حكيم است ، لذا والاتر از آن است كه از آنچه ستمگران مىكنند غافل بماند و اين نيز سنّتى ديگر از سنن نافذ اوست .
و ديگر بار هنگامى كه ژرف در هستى بنگرى اين سنّت را تجلّىِ آن نام مىيابى .
اين چنين است كه آيات قرآنى را آكنده از نامها و سنّتهاى الهى مىيابيم . اين سنّتها نيز به سهم خود ، خاستگاه حكمت الهى بشمار مىروند . پس اينك كه خداوند رحيم است پس حكيمانه خواهد بود كه با توسّل به دعا و نيكو كارى ، خود را در معرض رحمت
ايمان زيربناى شريعت (فارسى) — صفحة 28
مساهمون: آژير
ص٢٨