وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ
.
قسمت اول عطف تفسير است بر
وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ . . .
، شخص ثروتمند مىتواند در ايجاد فساد و آشوب از ثروت خود استفاده كند ، لذا موعظهاش كردند كه فساد و تباهى ببار نياور كه خدا مفسدان را دوست ندارد .
78 -
قالَ إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى عِلْمٍ عِنْدِي أَ وَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهِ مِنَ الْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَ أَكْثَرُ جَمْعاً
.
جواب قارون است در مقابل نصيحت قوم خويش ، منظور از « علم » كه به طور نكره آمده است ، ظاهرا علم تجارت و علم در آوردن سود مىباشد ، اين سخن ادعاى استقلال در كسب از طرف قارون است . نتيجهاش آن بود كه « آتاك اللَّه و احسن اللَّه » را قبول ندارم . لذا پيشنهاد احسان هم نسبت به من بى مورد است . چون روى استحقاق و استعدادى كه دارم اين ثروت را به دست آوردهام ديگران اين استحقاق را ندارند .
أَ وَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ . . .
جواب ادعاى استقلال او است . يعنى در ميان اقوام گذشته كسانى بودند كه از قارون نيرومندتر و ثروتمندتر بودند آنها نيز مثل قارون ادعا كردند ولى آنها نتوانستند زنده بمانند اگر قدرت دست آنها بود مىتوانستند همانطورى كه به دست آوردهاند در آن جاودان بمانند . اگر قارون در حالات آنها دقت مىكرد چنين ادعايى نمىنمود .
وَ لا يُسْئَلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ
.
اشاره به سنت الهى و كنايه از عدم مهلت است يعنى چون وقت عذاب برسد از گناهكاران سؤال نمىشود كه عذر بياورند و عذاب را از خود دفع كنند نظير :
بَلْ تَأْتِيهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلا يَسْتَطِيعُونَ رَدَّها وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ