ذكر اللَّه فليس له حد ينتهى اليه فرض اللَّه الفرائض فمن اداهن فهو حدهن و شهر رمضان فمن صامه فهو حده و الحج فمن حج فهو حده الا الذكر فان اللَّه عز و جل لم يرض منه بالقليل و لم يجعل له حدا ينتهى اليه ثم تلا هذه الايه
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا
فقال لم يجعل اللَّه عز و جل له حدا ينتهى اليه .
بعد فرمود : پدرم مردى كثير الذكر بود ، من با او راه مىرفتم مىديديدم كه خدا را ذكر مىكند ، با او طعام مىخوردم خدا ذكر مىكرد ، با مردم سخن مىگفت ولى اين كار از ذكر خدا غافلش نمىكرد ، زبانش را مىديدم كه بسقف دهانش چسبيده است و مىگفت : « لا إله الا اللَّه » .
ما را جمع و امر مىكرد تا طلوع آفتاب ذكر خدا نمائيم ، هر كه از ما قرآن مىخواند به قرائت قرآن امر مىكرد و هر كه قرائت بلد نبود ، امر به ذكر خدا مىنمود .
خانهاى كه در قرآن خوانده مىشود و خداى عز و جل ياد مىگردد ، بركتش زياد مىشود ، ملائكه در آن حاضر و شياطين از آن بر كنار مىگردند و به اهل آسمان نور مىدهد چنان كه ستارهء نورانى به اهل زمين نور افشانى مىكند . . . و
قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله من اعطى لسانا ذاكرا فقد اعطي خير الدنيا و الاخرة . . .